عمل لازک چشم: ترکیبی از جراحی لیزیک و PRKدر درمان عیوب بینایی

لازککراتکتومی سوپپتلیال با لیزر (لازک) یک روش جراحی لیزری برای تصحیح خطای انکساری است. لازک به طور خاص برای اصلاح آستیگماتیسم، دوربینی و نزدیک‌بینی چشم مورد استفاده قرار‌می‌گیرد. عمل جراحی لازک تکنیکی ترکیبی از جراحی با لیزر در محل کراتومالیوس (جراحی لیزیک) و کراتکتومی فوتورفراکتیک (PRK) است. هدف جراحی لازک کاهش عوارض ناشی از فلپ مرتبط با جراحی لیزیک است و همچون PRK در بیماران دارای قرنیه بسیار نازک که در آن‌ها نمی‌توان از جراحی لیزیک استفاده‌ کرد، بسیارمفید است. با حفظ فلپ اپیتلیوم قرنیه، عمل جراحی لازک می‌تواند خطر ابتلا به عفونت و شیوع بیماری کدورت قرنیه را کاهش‌ دهد. ضمنا جراحی لازک در مقایسه با PRK، دوره نقاهت و ناراحتی پس از عمل را نیز کاهش‌می‌دهد.

توضیحی درباره عمل لازک چشم


عمل لازک

جراحی لازک جایگزینی برای جراحی لیزیک چشم است که معمولا در بیمارانی که قرنیه‌های آنها برای جراحی لیزیک بسیار نازک‌هستند، انجام‌می‌شود. در عمل جراحی لازک، قبل از استفاده از اصلاح دیدبه کمک لیزر، از طریق برداشتن لایه نازک بالای قرنیه (به‌نام “اپیتلیوم”)  از روی سطح چشم، از آن محافظت‌می‌کند. پس از اصلاح دید، اپیتلیوم را در جای خود قرارمی‌دهند.

چه کسانی کاندید مناسب جراحی لازک می‌باشند؟


کاندید

می‌توان گفت که استفاده از جراحی لازک چشم برای بیماران مبتلا به قرنیه شیبدار یا بسیار نازک بهتراست چراکه در این وضعیت ایجاد فلپ لیزک مناسب برای جراح بسیار دشوار است. از آنجا که آسیب‌های ترومای واردشده به چشم بعد از عمل لیزیک جدی‌تر از آسیب‌های بعد از عمل جراحی لازک است لذا استفاده از جراحی لازک برای بیمارانی که درگیر فعالیت‌های حرفه‌ای همچون بوکس یا فعالیت‌های اوقات‌فراغت هستند، چشم‌های خود را بیشتر در معرض خطرآسیب‌دیدگی قرار‌می‌دند به‌مراتب مناسب‌تر است. جراحی لازک چشم (یا PRK) ممکن‌است برای افرادی که مبتلا به سندرم چشم خشک هستند، بهتر باشد، زیرا برای اجتناب از فلپ عمیق، عصب‌های قرنیه مسئول رفلکس اشک‌ بریده‌نمی‌شوند.

اقدامات قبل از جراحی لازک چیست؟


اقدامات قبل از جراحی

قبل از جراحی لازک چشم، فرد با یک جراح چشم یا هماهنگ‌کننده دیدار خواهد‌کرد و با وی در مورد انتظارات حین عمل‌جراحی لیزر و بعد از آن گفتگومی‌کند. در طول این جلسه، سابقه‌ی پزشکی فرد ارزیابی‌ و چشم او  مورد آزمایش قرارمی‌گیرد. آزمایشهای احتمالی شامل اندازه‌گیری ضخامت قرنیه، انحراف چشم، نقشه قرنيه، اندازه‌گیری فشار داخل چشم و گشادشدن مردمک است. پس از اتمام ارزیابی،جراح به تمامی سوالات فرد پاسخ‌می‌دهید. پس از تمام‌شدن جلسه معاینه می‌توان زمانی را برای انجام شروع این فرآیند برنامه‌ریزی‌کرد.

اگر فرد از لنزهای تماسی سخت نافذ اکسیژن استفاده‌می‌کند در این صورت نباید حداقل به مدت سه روز قبل از ارزیابی از آنها استفاده‌کند. نباید از سایر انواع لنزهای تماسی نیز بمدت حداقل سه روز قبل از ارزیابی استفاده‌شود.

در روز جراحی لازک، قبل از رفتن به نزد پزشک، یک وعده غذایی ساده بخورید و تمام داروهای تجویزشده‌ی خود را تهیه‌کنید. از آرایش دور و بر چشم و یا داشتن هرگونه لوازم جانبی در موهای خود که ممکن‌است مانع قرارگرفتن سر در زیر لیزر‌شود، جدا خودداری‌کنید. چنانچه که در آن روز احساس خوبی ندارید، با پزشک مربوطه تماس‌بگیرد و از وی بخواهید که آیا امکان به‌ تعویق‌انداختن جراحی وجود دارد یا نه.

در طول جراحی لازک چه چیزی اتفاق‌می‌افتد؟


در طول جراحی

در جراحی لازک از بیهوشی موضعی مستقیما در داخل چشم استفاده‌می‌شود. در طی این روش، لایه بالایی سلول یا اپیتلیوم، به مدت حدود 30 ثانیه با الکل درمان‌‌شده و از بافت زیرین خود جدا‌می‌شود. سپس آن را برداشته و یا به سمت عقب جمع‌می‌کنند تا از این طریق پزشک جراح بتواند به بافت قرنیه دسترسی پیدا‌کند. بافت تازه رو شده با همان لیزر که در جراحی لیزیک چشم و PRK مورد استفاده قرار‌می‌گیرد، درمان‌می‌شود، سپس لایه بالایی سلولها در سر جای خود قرارداده می‌شوند.

جراحی لازک با جراحی لیزیک چشم در تضاد است زیرا در جراحی لیزیک به کمک لیزر یا یک دستگاه برش یک فلاپ در قرنیه ایجاد‌می‌شود. جراحی لازک چشم متفاوت از PRK  است زیرا در لازک بجای برداشتن لایه بالایی سلول‌ها و انتظار برای رشد مجدد آنها، از این لایه‌های محافظت‌می‌شود. در جراحی لازک تلاش بر این است که زخم قرنیه با ناراحتی کمتری نسبت به PRK  بهبودیابد، اما لازم به ذکر است که جراحی لازک در مقایسه با PRK در چند روز اول موجب تاری دید بیشتری می‌شود.

چه اقداماتی باید بعد از جراحی لازک انجام‌داد؟


بعد از جراحی

نتایجی پس از جراحی لازک چشم مشابه آنچه پس از جراحی لیزیک انتظارمی‌رود، است. پس از گذشت حدودا ۴ الی ۷ روز فلاپ ایجادشده از طریق جراحی لازک بهبود‌می‌یابد و معمولا فرد بیمار به مدت ۴ روز لنز تماسی مخصوصی بعنوان محافظی به چشم‌می‌زند. همچنین ممکن‌است که فرد بیمار در یکی دو روز اول پس از جراحی لازک احساس سوزش چشم داشته‌باشند.

معمولا بیمارانی که تحت جراحی لیزک قرارمی‌گیرند ظرف مدت چند روز می‌توانند به بینایی مطلوبی دست‌ پیداکنند اما ممکن‌است که این مدت زمان در جراحی لازک تا یک هفته به‌طول‌بینجامد.

روز پس از جراحی لازک، فرد باید مجددا جهت ارزیابی وضعیت چشم خود به پزشک مراجعه‌کند. البته معمولا یک هفته و سه‌ ماه بعد از جراحی نیز باید دوباره به پزشک مراجعه‌کرد.

دوران نقاهت جراحی لازک چه مدت است؟


دوران نقاهت

روند بهبودی پس از جراحی لازک کندتر از جراحی لیزیک است. اگرجه فلپ چشم بعد از یک روز بهبودمی‌یابد اما ممکن‌است تا چند روز فرد احساس سوزش در چشم‌هایش را داشته‌ باشد و شاید هم این احساس سوزش تا یک هفته قبل از ظاهرشدن نتایج نهایی ناشی از جراحی نیز ادامه‌داشته باشد. با این حال، روند بهبودی هر بیماری نسبت به بیمار دیگر متفاوت است. البته مطالعات نشان‌داده است که جراحی لازک در مقایسه با لیزیک با بهبود سریعتر عملکرد عصب و احساس بر روی سطح چشم همراه است که این می‌توان منجر به بروز مسائل و مشکلات کمتری ناشی از سندرم چشم خشک نیز شود.

عوارض جراحی لازک چیست؟


عوارض

جراحی لازک چشم دارای مزایا و معایبی است. معمولا در جراحی لازک از بروز عوارض فلپ قرنیه ناشی از جراحی لیزیک جلوگیری‌می‌شود و احتمال خشک‌شدن چشم‌ها در آن کمتر است. علاوه بر این، جراح توانایی درمان قرنیه‌هایی را دارد که شرایط آنها به دلیل بیش از حد نازک‌بودن و یا مسطح‌بودن برای جراحی‌ لیزیک مناسب نیست. با این حال، معمولا دوران نقاهت جراحی لازک طولانی‌تر از جراحی لیزیک است و این خود تا حدی باعث به وجودآمدن ناراحتی‌ در فرد می‌شود.

برخی از عوارض ناشی از جراحی لازک عبارتند از:

  • فرد احساس‌می‌کند که شئ خارجی در مقابل چشمان وی قرارداد و این حس از یک تا چهار روز ادامه‌دارد.
  • در شرایط نور کم میزان دید فرد به‌طور موقت کاهش‌می‌یابد (تا 12 ماه).
  • به دلیل خشکی چشم‌ فرد باید از قطره مرطوب‌کننده‌ی چشم استفاده‌کند (تا شش ماه).
  • فرد دچار تاری دید و یا ابری‌شدن دید می‌شود (در عرض 6 تا 9 ماه این مشکل رفع‌می‌شود).

کپی فقط با ذکر لینک و منبع بلامانع است.

درمان اشک ریزش چشم به دلیل عفونت، گرد و غبار و آلرژی با قطره

چشم

وقتی که چشمانتان اشک زیادی تولید می‌کند یا وقتی که مسیر طبیعی تخلیه اشک مسدود می‌شود، چشم‌ها ممکن است کمی دچار اشک ریزش شوند. حجم اشک‌ها ممکن است روی پلک و گونه‌هایتان سرازیر شود انگار که گریه کرده باشید. آیا راه چاره‌ای دارد؟ بله و بستگی به دلیل بروز آن دارد. اشک برای سلامت و روان بودن چشم‌ها ضروری هستند. در هر بار پلک زدن، با اشک‌های تولید شده توسط غدد اشکی واقع در پلک‌های بالایی چشم، چشمان شما شست شو داده می‌شوند. این غده‌ها در پاسخ به درد و التهاب، اشک‌های بیشتری تولید می‌کنند. اشک‌ها در حالت طبیعی از طریق مجراهایی واقع در گوشه چشم، از چشم به سمت بینی تخلیه می‌شوند. اشک ریزی چشم را می‌توان با قطره‌های چشم و جراحی انسداد مجرای اشک درمان کرد.

دلایل اشک ریزی چشم چیست؟


افراد دارای اشک ریزی چشم معمولا تولید اشک بیش از اندازه‌ای را تجربه می‌کنند، که از آب، نمک و مایع مخاطی تشکیل شده است. این ترشح اضافه اشک می‌تواند بر اثر دلایل زیر باشد:

سندرم خشکی چشم

خشکی

شاید عجیب به نظر بیاید اما سندرم خشکی چشم اغلب منجر به اشک ریزی چشم می‌شود. وقتی چشم‌ها خشک می‌شوند، با سوزش و درد همراه خواهند بود. این مساله ترشح اشک توسط غده‌های اشکی را تحریک کرده و اشک زیادی ترشح می‌شود تا جایی که سیستم طبیعی تخلیه اشک دچار اختلال می‌شود. ترشح اشک با بالا رفتن سن، کاهش می‌یابد. بنابرین خشکی چشم در افراد مسن‌تر شایع‌تر است. برخی بیماری‌ها و مصرف بعضی داروها همچنین محیط‌های خشک و بادخیز می‌توانند به خشکی چشم منجر شوند. اما شایع‌ترین دلیل ایجاد سندروم خشکی چشم بیماری مزمنی به نام کراتوکنژنکتیویت سیکا (KCS) است. در افراد مبتلا به این بیماری اشک ترشح می‌شود اما اشک‌ها دارای آب کافی نیستند. علاوه بر ترشح بیش از اندازه اشک، دیگر علائم سندروم خشکی چشم ممکن است شامل تار بودن دید، خارش چشم یا سوزش چشم هم باشد. یک روش درمان برای موارد ملایم‌تر خشکی چشم، استفاده از اشک مصنوعی بدون نسخه است. دیگر درمان‌ها شامل داروهای تجویزی پزشک می‌شوند.

حساسیت‌ها

حساسیت

به موادی که باعث ایجاد آلرژی یا حساسیت می‌شوند، آلرژن می‌گویند. واکنش به آلرژن‌ها می‌تواند باعث سوزش و قرمزی چشم، تحریک ترشح اشک، ایجاد خارش و سوزش در چشم شود. رایج‌ترین دلایل خارجی ایجاد حساسیت در چشم، گرده گل، چمن‌ها و درختان هستند. دیگر دلایل سوزش وآبریزش چشم که آلرژن واقعی نیستند، شامل دود اگزوز ماشین‌ها، اسپری آئروسل، عطر و دود سیگار می‌شود.

عفونت‌ها

عفونت‌

واکنش بدن در برابر عفونت چشم می‌تواند ترشح زیاد اشک باشد. این راهی است تا روان بودن چشم حفظ شود، میکروب‌ها و مواد مخاطی هم از چشم شسته شوند. التهاب ملتحمه (عفونت غشاء نازک و روشنی که بیشتر چشم را می‌پوشاند) و پلک‌آماس یا بلفاریت (عفونت حاشیه پلک‌ها) دو بیماری عفونی هستند که باعث ایجاد آبریزش چشم می‌شوند. «قرمزی چشم» اصطلاحی رایج است که برای التهاب ملتحمه به کار می‌رود. دلایل بروز آن، باکتری‌، قارچ و مورد رایج‌تر آن ویروس‌ها هستند. گذاشتن لنز تماسی ممکن است خطر التهاب ملتحمه را افزایش دهد. التهاب ملتحمه ممکن است در یک یا هر دو چشم ایجاد شود. علائم آن ممکن است شامل مواردی باشند همچون: درد چشم، تار شدن دید، قرمزی، احساس وجود ریگ در چشم، ترشحات چشم، مخاطی که در شب ایجاد می‌شود و افزایش ریزش اشک.

سوزش

سوزش

چشم‌ها در واکنش به شرایط نامناسبی همچون هوای خشک، نور روشن، دود، غبار، مژه، یا قرار گرفتن در معرض مواد شیمیایی، اشک اضافه ترشح می‌کنند. خستگی در چشم هم می‌تواند باعث اشک ریزی چشم شود.

انسداد مجرای اشک

انسداد

اشک ریزش چشم همچنین می‌تواند بر اثر انسداد مجرای اشک ایجاد شود، مجراهایی که در حالت طبیعی اشک‌ها را تخلیه می‌کنند، البته این عامل کمتر شایع است. به این انسداد، تنگی مجرای اشک می‌گویند. به سرازیر شدن اشک هم، آبریزش چشم می‌گویند. عفونت می‌تواند از راه بینی در مجرای اشکی پخش شده و ایجاد زخم کند. آسیب‌دیدگی و جراحی بینی دلایل دیگری از ایجاد انسداد مجرای اشک هستند.

عملکرد ضعیف پلک‌ها

عملکرد ضعیف

نوع دیگری از اشک ریزش چشم به عملکرد ضعیف پلک‌ها مربوط می‌شود. برای اینکه اشک‌ها به صورت یکسان در سطح چشم پخش شوند و برای تخلیه مناسب به گوشه‌های چشم فرستاده شوند، لازم است که پلک‌ها به درستی بسته شوند. یکی از شایع‌ترین دلایل ایجاد این نوع از اشک ریزش چشم، اکتروپیون نامیده می‌شود. این مشکل با افتادگی و انحراف پلک پایینی (لینک به مقاله جراحی پلک پایین) همراه است. معمولا در افراد مسن‌تر دیده می‌شود که به تدریج پلک پایینی‌شان دچار ضعف می‌شود. اکتروپیون ممکن است باعث خشکی چشم، درد، قرمزی و سوزش چشم شود. همچنین می‌تواند احتمال عفونت چشم را هم بالا ببرد. معمولا اشک ریزش چشم بیشتر یک نشانه است تا اینکه عاملی برای ایجاد مشکلات چشمی باشد. البته می‌تواند باعث رنجش و آزار فرد شود، اما اگرچه با درد و قرمزی چشم همراه است، زیاد بودن ترشح اشک، مشکلی جدی نخواهد بود.

علائم مرتبطی که ممکن است در کنار اشک ریزش چشم ایجاد شوند

علائم

  • آبریزش بینی و عطسه کردن. این علائم در کنار اشک ریزش چشم ممکن است بر اثر حساسیت ایجاد شوند.
  • آبریزش چشم. اگر در کنار علائم عفونت سینوس یا سرماخوردگی دیده شود، ممکن است بر اثر انسداد مجرای اشک ایجاد شده باشد.
  • ترشح زیاد اشک، بلفاریت، و التهاب ملتحمه. وقتی که این علائم در فرد مسن‌تری روی دهد، ممکن است بر اثر اتروپیون بوده باشد.
  • خشکی چشم همراه با بیرون زدگی چشم. این مساله ممکن است نشانه‌ای از بیماری پرکاری تیروئید باشد.
  • خشکی چشم همراه با تغییراتی در بینایی و آرتروز. این علائم با همدیگر ممکن است علائمی از KCS باشند.

اشک ریزش چشم چگونه تشخیص داده می‌شود؟


شما خودتان هم می‌توانید دلیل اشک ریزش چشمتان را پیدا کنید:

  • اگر قبل از اشک ریزش در چشم‌هایتان احساس خشکی و ناراحتی داشته باشید، احتمالا دچار سندروم خشکی چشم هستید.
  • اگر چشم‌هایتان خارش و التهاب دارند، احتمالا به خاطر وجود حساسیت باشد.

روش‌های درمان


روش‌های درمان

برای حل این مشکلات، درمان‌های بدون نسخه‌ای در دسترس هستند:

  • قطره‌های تجویزی و بدون نسخه سندروم خشکی چشم. اگر خشکی چشم‌ها باعث اشک ریزی بیش از حد می‌شود، می‌توانید با استفاده از اشک مصنوعی و مرطوب نگه داشتن چشم‌هایتان، از این واکنش چشم‌ها جلوگیری کنید. اشک مصنوعی همچنین می‌‌تواند به شستشوی محرک‌هایی همچون گرد و غبار هم کمک کند که باعث اشک ریزی چشم می‌شوند. استفاده از اشک‌های مصنوعی بدون مواد نگهدارنده با اپلیکاتور یک بارمصرف بهترین گزینه است.
  • قطره‌های چشم تجویزی و بدون نسخه به بهبود حساسیت‌هایی کمک می‌کند که با تداخل در واکنش سیستم ایمنی بدن باعث اشک ریزش چشم می‌شوند.

جراحی انسداد مجرای اشکی

جراحی

در مواردی نادر برای باز کردن انسداد مجرای اشک، می‌توان جراحی انجام داد. جراح با عملی جراحی به نام داکریوسیستوراینوستومی (DCR) می‌تواند مجرای اشکی جدیدی در چشم ایجاد کند. برای مجرای اشکی که تنگ شده است اما کاملا مسدود نشده باشد، جراح می‌تواند با استفاده از پروب نازکی مجرای اشک را گشاد کند. اکتروپیون با سفت کردن ماهیچه‌هایی که پلک را ثابت نگه می‌دارند، قابل بهبود است. این عمل سرپایی را با بی‌حسی موضعی می‌توان انجام داد.

توصیه هایی جهت کاهش اشک ریزش و خشکی چشم


برخی از راهکارهایی که می‌توانید برای جلوگیری از خشکی، خارش و سوزش چشم رعایت کنید این است که هنگام استفاده از کامپیوتر به صورت مرتب پلک بزنید و هر چند وقت یک بار به چشمانتان استراحت بدهید تا از فشار آمدن به چشم‌ها جلوگیری شود. اگر چشمانتان خشک است یا سوزش دارد، رطوبت خانه یا محیط کارتان را افزایش دهید. برای کاهش آزار چشم ناشی از نور خورشید و باد، عینک آفتابی بزنید. برای جلوگیری از خشک شدن آب بدن و داشتن اشک ریزی طبیعی چشم‌ها هم به اندازه کافی آب بنوشید.

به پزشک مراجعه کنید


پزشک

در صورت مشاهده موارد زیر می‌بایست به پزشک یا چشم پزشکتان مراجعه کنید:

  • ریزش اشک بی دلیل و طولانی مدت
  • اشک ریزی چشم که با قرمزی همراه بوده و مخاط تولید می‌کند
  • اشک ریزی و درد چشم
  • اشک ریزی چشم و سینوس‌های دردناک

پزشک چشمانتان را بررسی می‌کند، آزمایش‌هایی را برای مقدار و کیفیت اشک‌هایتان انجام می‌دهد و چگونگی تخلیه اشک در چشم‌تان را هم بررسی می‌کند. اگر عفونت داشته باشید، پزشک می‌تواند آنتی‌بیوتیک تجویز کند، اگر هم حساسیت یا خشکی چشم داشته باشید درمان‌های دیگری را توصیه خواهد کرد.

کپی فقط با ذکر لینک و منبع بلامانع است.

بیماری بلفارواسپاسم (پلک زدن غیر ارادی) در چه افرادی شایع است؟

بلفارواسپاسم چیست

بلفارواسپاسم خود به خودی خوش خیم (BEB) یک عارضه‌ی عصبی نادر است که افراد مبتلا به آن شاهد انقباض غیرارادی در عضلات اطراف چشم خود می‌باشند. این اسپاسم ها به طور متناوب ایجاد شده و از بین می‌روند. علائم این عارضه ممکن است به شکل پریدن چشم و چشمک زدن بوده و یا علائمی از آسیب به چشم وجود داشته باشند. درنهایت BEB منجر به بسته شدن غیرارادی چشم خواهد شد. علت اصلی بلفارواسپاسم خود به خودی خوش خیم شناخته نشده است. این عارضه در گروهی از اختلالات به نام دیستونی کانونی بزرگسالی قرار می‌گیرد. دیستونی گروهی از اختلالات حرکتی است که از نظر علائم، علل، پیشرفت و روش‌های درمانی با یکدیگر تفاوت دارند. این گروه از عارضه‌های عصبی معمولاً با انقباضات غیرارادی عضلات شناخته می‌شوند که منجر به قرار گرفتن بدن در حالت و موقعیت غیرطبیعی شده و بعضاً درد ایجاد می‌کنند.

علل


علل بلفارواسپاسم

علت بروز بلفارواسپاسم خود به خودی خوش خیم شناخته نشده است. محققین تصور می‌کنند که علت این عارضه ممکن است متشکل از چند عامل مختلف باشد (برای مثال ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی).

  • مغز: اختلال در عملکرد بخشی از مغز به نام گانگلیون های قاعده‌ای می‌تواند در ایجاد بلفارواسپاسم خود به خودی خوشم خیم نقش داشته باشد. گانگلیون های قاعده‌ای ساختارهایی تشکیل شده از سلول‌های عصبی هستند که در عمق مغز قرار گرفته‌اند. گانگلیون های قاعده‌ای در تنظیم عملکردهای حرکتی و یادگیری نقش دارند. مشکل اصلی مربوط به گانگلیون های قاعده‌ای در افراد مبتلا به BEB واضح نیست.
  • عوامل ژنتیکی: در برخی از موارد بلفارواسپاسم به صورت وراثتی در یک خانواده وجود دارد. در این موارد نادر واضح است که BEB می‌تواند عارضه‌ای وراثتی باشد. به منظور تشخیص دقیق‌تر نقش عوامل ژنتیکی بر روی ایجاد بلفارواسپاسم خود به خودی خوش خیم تحقیقات بیشتری لازم خواهند بود.
  • بیماری‌های چشم: در برخی از موارد افراد مبتلا به این عارضه سابقه‌ای از بیماری‌های چشم مثل ضربه‌ی فیزیکی به چشم را دارند. البته هیچ ارتباط مشخصی بین بیماری‌های موضعی چشم و گگ ثابت نشده است.
  • اختلالات ثانویه: در اکثر افراد مبتلا، گگ به طور ناگهانی و بدون وجود دلیل خاصی ایجاد می‌شود. ممکن است بلفارواسپاسم به طور ثانویه در اثر اختلالاتی مثل دیسکینزی تاخیری و یا دیستونی عمومی، بیماری ویلسون و انواع سندرم‌های پارکینسون ایجاد شود. همچنین ممکن است بلفارواسپاسم به طور ثانویه در اثر استفاده از برخی داروهای خاص به خصوص داروهایی که برای درمان بیماری پارکینسون استفاده می‌شوند ایجاد شود.
  • استرس: از آن جایی که فعالیت اعصاب تحت تأثیر استرس قرار می‌گیرد تصور می‌شود که استرس و یا آسیب‌های فیزیکی به سر می‌توانند منجر به بلفارواسپاسم شوند. در یک مورد، بلفارواسپاسم شدید یک خانم در عرض چند ثانیه با استفاده از تزریق بوتاکس درمان شد. جالب‌تر اینکه هنگام بازگشت برای درمان مجدد عارضه، یک تست pin prick بر روی یک چشم او انجام شده و بدون استفاده از هرگونه دارو، وضعیت هر دو چشم او بهبود یافت.
  • خشکی چشم  و یا حساسیت به نور: ممکن است ارتباطی بین خشکی چشم و حساسیت به نور وجود داشته باشد و خشکی چشم می‌تواند محرکی برای گگ باشد.
  • عدم تعادل کلسیم / منیزیم یا پتاسیم: برخی از متخصصین چشم عقیده دارند که عدم تعادل کلسیم، منیزیم و یا پتاسیم می‌تواند منجر به پرش چشم شود. استفاده از منیزیم معمولاً توصیه می‌شود.

علائم و نشانه‌ها


علائم و نشانه‌ها

در مراحل اولیه، گگ با مشاهده‌ی پلک زدن مکرر و اجباری و ناراحتی چشم که معمولاً در اثر برخی محرک‌ها مثل نور شدید، خستگی، فشار روحی و عوامل محیطی مثل باد و آلودگی هوا تشدید می‌شود تشخیص داده می‌شود. گگ تقریباً همیشه هر دو چشم را تحت تأثیر قرار می‌دهد. زمان انقباض و گرفتگی عضلات ممکن است افزایش یافته و منجر به بسته یا نیمه بسته شدن پلک‌ها شود. ممکن است باز نگه داشتن چشم‌ها برای فرد مبتلا به شکل پیشرونده سخت‌تر شود. در موارد شدید، ممکن است گرفتگی عضلات در حدی شدید باشد که پلک فرد در هر بار گرفتگی ساعت‌ها بسته باشد. با وجود اینکه بینایی فرد سالم باقی خواهد ماند، بسته بودن طولانی مدت پلک‌ها عملاً فرد را کور خواهد کرد. گگ ممکن است همراه با دیستونی بخش تحتانی صورت، دهان و یا فک ایجاد شود. در این موارد ممکن است گگ با قفل شدن فک، کج شدن دهان و یا بیرون آمدن زبان همراه باشد. به این عارضه سندرم مایژ (Meige) یا دیستونی کرانیال گفته می‌شود. همچنین ممکن است گگ با خشکی بیش از حد چشم‌ها مرتبط باشد. در اکثر بیماران انقباضات و گرفتگی‌ها در طول روز و زمان بیداری فرد ایجاد شده و زمانی که فرد خواب است این انقباضات از بین می‌روند تا زمانی که فرد در روز بعد بیدار شود. علائم گگ ممکن است به طور موقتی با کمک فعالیت‌هایی مثل آواز خوندن، خندیدن، خمیازه و جویدن کاهش یابند. برخی دیگر از فعالیت‌ها ممکن است علائم عارضه را تشدید کنند که در این میان می‌توان به خواندن، راه رفتن، تلویزیون دیدن، قرار گرفتن در معرض نورهای شدید و رانندگی اشاره کرد. استرس نیز می‌تواند علائم این عارضه را تشدید کند.

چه کسانی در معرض این بیماری هستند؟


چه کسانی در معرض این بیماری هستند

گگ در خانم‌ها بیشتر از آقایان دیده می‌شود. سن میانگین برای شروع این عارضه 56 سالگی است. تخمین زده می‌شود که سالیانه نزدیک به 2000 نفر در ایالات متحده‌ی آمریکا با عارضه‌ی گگ تشخیص داده می‌شوند. میزان شیوع BEB در جوامع عمومی تقریباً 5 در هر 100000 نفر می‌باشد.

تشخیص


تشخیص

هیچ آزمایش بالینی برای تشخیص دقیق گگ وجود ندارد. تشخیص بر اساس معاینه‌ی جامع بالینی، بررسی سوابق پزشکی بیمار و شناسایی علائم کلیدی عارضه صورت می‌گیرد.

روش‌های درمان


روش‌های درمان

درمان گگ عبارت است از:

دارودرمانی خوراکی

تقریباً یک سوم از افراد مبتلا به استفاده از داروهای خوراکی درمان می‌شوند. برای این کار داروهای آنتی کولینرژیک و کاهنده‌ی دوپامین مثل تترابنازین استفاده می‌شوند. نتیجه‌ی درمان با این داروها معمولاً متوسط و نارضایت بخش بوده و معمولاً موقتی است. ازجمله دیگر داروهایی که برای درمان گگ مورد استفاده قرار گرفته‌اند می‌توان به کلونازپام، تری هکسی فنیدیل، دیازپام و باکلوفن اشاره کرد.

تزریق کانونی سم بوتولینم

سم بوتولینم توسط سازمان غذا و داروی آمریکا (FDA) به عنوان یک روش درمانی برای گگ تأیید شده و امروزه به اصلی‌ترین روش درمان این عارضه تبدیل شده است. تکنیک تزریق مقادیر کم بوتولینم به عضله‌ی گرد دور چشم می‌تواند این عضله را به مدت تقریبی 3 ماه ضعیف کرده و پس از آن باید روش درمانی تکرار شود. تزریق سم بوتولینم برای بسیاری از افراد مبتلا به بلفارواسپاسم مفید بوده ولی برخی از افراد پاسخ خوبی به این روش نشان نمی‌دهند.

عمل جراحی

عمل جراحی برای برداشتن عضله‌ی پلک چشم به تنهایی و یا همراه با تزریق سم بوتولینم مورد استفاده قرار می‌گیرد: در افرادی که دارودرمانی تأثیر مفیدی بر روی آن‌ها نداشته است از دو روش عمل جراحی استفاده می‌شود. در یک روش به نام میکتومی پروتراکتور، عضلات پلک چشم به طور کامل یا جزئی برداشته می‌شوند. در گذشته روشی به نام نورکتومی برای درمان افراد مبتلا به گگ مورد استفاده قرار می‌گرفت. با این حال میزان عوارض این عمل نسبت به میکتومی بسیار بالاتر بوده و این روش امروزه مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. در نورکتومی بخش‌هایی از عصب صورت (فاسیال) که به عضله‌ی گرد دور چشم می‌روند قطع می‌شوند. ممکن است در اثر این کار بخش فوقانی صورت دچار فلج شود ولی شاخه‌های عصبی پس از یک دوره‌ی چند ماهه یا چند ساله دوباره رشد می‌کنند.

خود مراقبتی


خود مراقبتی

می‌توانید مکمل منیزیم مصرف کنید ولی قبل از این کار باید با پزشک خود در مورد مزمن بودن عارضه مشورت کنید. از آن جایی که استرس می‌تواند یک عامل تاثیرگذار باشد، بعضاً توجه به عوامل استرس زا و ماساژ دادن خود می‌توانند مفید واقع شوند.

  • ماساژ دادن گونه‌ها، فک و عضلات لثه بعضاً می‌توانند در موارد خفیف علائم یا برطرف کنند.
  • در صورتی که درون دهان خود را لمس کنید عضله‌ی ماستر (ماضغه) را خواهید یافت. یک عضله‌ی سفت در پشت دهان که به طرف بالا و پایین حرکت می‌کند.
  • با استفاده از انگشت اشاره خود سر فوقانی عضله‌ی ماستر را پیدا کنید (کنار لثه‌های فک فوقانی) و آن را فشار دهید و به دنبال نقاط حساس و دردناک بگردید.
  • هر نقطه‌ی دردناک را در حدود 30 ثانیه به طور نه چندان شدید و تا حدی که بتوانید تحمل کنید فشار دهید. درد زیاد کمکی به شما نخواهد کرد.
  • در بخش فوقانی این عضله بگردید و هر نقطه‌ی دردناکی را فشار دهید.
  • به همین شکل نقاط دردناک دیگر را نیز در امتداد لثه‌های فوقانی پیدا کرده و به مدت 30 ثانیه فشار دهید.
  • این کار معمولاً بیش از 3 تا 4 روز علائم را تسکین نخواهد داد.
  • دیگر روش‌های حسی: موارد زیر را به صورت تک تک امتحان کنید و ببینید کدام یک برای شما مفید هستند:
    • انگشتان خود را بر روی شقیقه، بالای بینی و یا نقاط دیگری از صورت فشار دهید. این نقاط برای هر فرد متفاوت هستند.
    • از یک هدبند تنگ یا کلاه بیس بال استفاده کنید.
    • چشمان خود را بسته و سر خود را به عقب ببرید و یا پایین را نگاه کنید.
    • به یک مکان تاریک رفته و ساکت بنشینید و به هیچ چیز فکر نکنید. سعی نکنید خود را آرام کنید و فقط به نفس کشیدن خود فکر کنید.
    • آدامس بجوید، سوت بزنید، آهنگی را زمزمه کنید، آواز بخوانید و یا یک نی را بمکید.
    • با صدای بلند مطلبی را بخوانید.
  • در صورت امکان از داروهایی که منجر به بلفارواسپاسم شده و یا آن را تشدید می‌کنند دوری کنید.
  • از مصرف کافئین به خصوص قهوه، چای، شکلات و هرگونه نوشیدنی گازدار حاوی کافئین خودداری کنید.
  • سیگار را کنار بگذارید.
  • استفاده از عینک‌های تیره می‌تواند در نور شدید به شما کمک کند.
  • مطمئن شوید که وضعیت کامپیوتر شما مناسب است. از کامپیوتری استفاده کنید که فاصله‌ی نمایشگر تا چشم شما به اندازه‌ی طول یک دست باشد.
  • کاربران گوشی‌های تلفن همراه: گوشی خود را نزدیک به چشم نگیرید – این کار خستگی چشم را تشدید می‌کند. حداقل فاصله‌ی گوشی تا چشم شما باید بین 30 تا 35 سانتیمتر باشد.
  • در صورت امکان از نور طبیعی استفاده کنید.
  • برای کاهش استرس مزمن در محل کار اقداماتی انجام دهید و سعی کنید استرس را با استفاده از دارو و یا تمرینات یوگا کاهش دهید. همچنین می‌تواند مدتی قدم بزنید.

مراقبت های بعد از عمل آب مروارید در جهت کاهش عفونت و تاری دید

آب مروارید

بعد از عمل آب مروارید معمولا همان روز می‌توانید به خانه بروید، اما نمی‌توانید رانندگی کنید. ممکن است برای چند روز نیاز به کمک داشته باشید زیرا ممکن است پزشک شما فعالیت‌هایی مانند خم شدن و بلند کردن اشیاء را محدود کند. طبیعی است که بعد از عمل جراحی آب مروارید احساس خارش و ناراحتی خفیفی داشته باشید. همچنین ممکن است ترشح مایع از چشم خود داشته باشید و به نور حساس باشید. از مالیدن یا فشار دادن چشم خود اجتناب کنید. برای بلند کردن اشیاء روی زمین سعی نکنید از کمر خم شوید . اشیای سنگین را بلند نکنید. شما می‌توانید راه بروید، از پله‌ها بالا بروید و بعضی کارهای سبک روزمره خانه را انجام دهید. ممکن است پزشک داروهایی برای جلوگیری از عفونت و کنترل فشار چشم تجویز کند. بعد از چند روز، چشم شما باید آرام شده باشد. اغلب، چشم شما حدود هشت هفته بهبود می‌یابد. در طول این زمان بهبودی، سلامت چشم و دید شما باید تحت کنترل قرار گیرد. هنگامی که چشمهای شما بهبود پیدا می‌کند، چشم پزشک بررسی می‌کند که آیا برای دید مطلوب شما عینک و یا لنزهای تماسی نیاز هست یا خیر. اکثر مردم بعد از جراحی آب مروارید، حداقل برای بعضی از فعالیت‌ها باید عینک بزنند. اگر شما ایمپلنت لنز داخلی چند کانونه یا لنزهای تطابقی انجام نداده‌اید، باید برای خواندن و کارهای نزدیک لنز برای شما تجویز شود. که ممکن است شامل عینک خواندن، لنزهای دو کانونه و لنزه پیشرونده (چند کانونه بدون خط)، یا لنزهای تک کانونی (تک دید) یا لنزهای دو کانونه (دو دید) باشد. پس از عمل جراحی آب مروارید، هم هنوز برای سلامت و بینایی چشم خود نیاز به نظارت و کنترل منظم دارید. اگر عمل جراحی آب مروارید را فقط برای یک چشم انجام داده باشید، چشم پزشک به کنترل چشم دیگر ادامه می‌دهد تا ببیند چه زمانی نیاز به عمل آب مروارید دارد.

ممکن است در مورد وضعیتی به نام “آب مروارید ثانویه” یا “بعد از آب مروارید” شنیده باشید. زمانی این اتفاق می‌افتد که کپسول لنز،غشایی که در حین جراحی برداشته نمیشود و از ایمپلنت لنز پشتیبانی می‌کند، ابری می‌شود و بینایی شما را مختل می‌کند. یکی دیگر از اصطلاحات این بیماری، کدورت کپسولی خلفی [PCO] است. آب مروارید ثانویه ممکن است چند ماه یا چند سال پس از جراحی آب مروارید ایجاد شود. ممکن است احساس کنید که آب مروارید بازگشته است چون بینایی شما دوباره تار شده است. رشد سلول در پشت کپسول به تدریج دید شما را تار می‌کند. هیچ روشی نیست که بفهمیم کپسول لنز چه کسی پس از عمل آب مروارید ابری می‌شود. حدود 50 درصد بیمارانی که جراحی آب مروارید داشته‌اند با این مشکل مواجه می‌شوند. درمان آب مروارید ثانویه نسبتا ساده است. شامل تکنیکی به نام کپسولوتومی لیزر [YAG] است که در آن پرتو لیزر حفره کوچکی در کپسول تار ایجاد می‌کند تا نور را از آن عبور کند. این روش بدون درد است و معمولا کمتر از پنج دقیقه طول می‌کشد. پس از آن، ممکن است در حدود یک ساعت در مطب دکتر بمانید تا مطمئن شوید که فشار چشم شما افزایش نمی‌یابد. به طور کلی، اغلب بیماران بلافاصله بهبود بینایی خود را مشاهده می‌کنند، در حالیکه بعضی از آنها در طی چند روز به تدریج بهبود پیدا می‌کنند.

آب مروارید، علل و علائم


آب مروارید، علل و علائم

آب مروارید ابری شدن لنز طبیعی چشم است، که در پشت عنبیه و مردمک قرار دارد. آب مروارید شایع‌ترین علت از دست دادن بینایی در افراد بالای 40 سال است و علت اصلی نابینایی در جهان است. در واقع، موارد آب مروارید بیشتر از مواردی مانند آب سیاه دژنراسیون ماکولا و رتینوپاتی دیابتی ترکیبی ,در سرتاسر جهان رواج دارد . آب مروارید از نقطه کوچکی شروع می‌شود و در ابتدا تاثير کمی بر روی دید شما داردممکن است ابتدا متوجه شوید که بینایی شما کم شده است، مانند زمانی که از یک شیشه‌ی تار به همه جا نگاه می‌کنید یا یک نقاشی امپرسیونیست می‌بینید. کسی که آب مروارید دارد ممکن است نور خورشید یا یک لامپ به نظر او بیش از حد روشن و یا درخشان برسد. یا ممکن است هنگام رانندگی در شب چراغ‌های ماشین‌هایی که از جلو می‌آیند درخشش بیشتری نسبت به قبل داشته باشند. رنگ‌ها ممکن است مانند قبل روشن و درخشان به نظر نرسند.

دوران نقاهت جراحی آب مروارید


دوران نقاهت جراحی آب مروارید

تا زمانی که سلامتی شما خوب باشد و دیگر مشکلات مهم چشم را نداشته باشید دوره بهبودی پس از عمل آب مروارید شما باید کوتاه و بدون مشکل سپری شود. همچنین آمار نشان می‌دهد که احتمال گرفتن نتیجه خوب و بینایی واضح‌تر پس از جراحی بسیار عالی است. جراحی غیر پیچیده اغلب بیشتر از 10 دقیقه طول نمی‌کشد. اما بلافاصله بعد از جراحی، شما باید در اتاق ریکاوری بمانید تا زمانی که از بی‌حالی و گیجی ناشی از داروی بیهوشی دربیایید . معمولا 30 دقیقه تا یک ساعت طول می‌کشد. پس از انجام عمل، باید فردی نزد شما باشد تا بتوانید با او به خانه بروید. یک عینک آفتابی به شما داده می‌شود که در طی مسیر خانه برای محافظت از چشم خود را از نور روشن و خیره کننده آفتاب در امان باشید. اگر هنگام رفتن به خانه خواب آلوده یا خسته هستید، ممکن است بخواهید چند ساعت در رختخواب بمانید. با توجه به توصیه جراح آب مروارید، ممکن است بتوانید ظرف چند ساعت پس از عمل پوشش محافظ روی چشم خود را بردارید. فقط به خاطر داشته باشید که در دوره نقاهت بعد از جراحی آب مروارید، حداقل برای چند روز، باید برای محافظت از چشم خود در شب یا هنگام خواب از پوشش محافظ چشم استفاده کنید.

زمان بهبودی پس از عمل جراحی آب مروارید چقدر است؟


زمان بهبودی پس از عمل جراحی

اگر پس از اولین دفعه‌ای که محافظ چشم خود را برمی‌دارید دید شما به نظر کمی ابری، تار و یا غیر طبیعی است نگران نباشید. کمی طول می‌کشد تا سیستم بینایی شما با حذف آب مروارید تطابق پیدا کند و با لنز داخل چشمی که به جای لنز طبیعی چشم استفاده شده سازگار شود. در طول این دوره انطباق، ممکن است برخی از بیماران حتی اشیاء اطراف را به حالت”موجی” و یا پیچ‌دار ببینند . اگر چنین چیزی باشد فقط باید یک یا چند ساعت طول بکشد. همچنین ممکن است به علت آسیب موقت به رگهای خونی, سطح “سفید” چشم (صلبیه) در طول عمل جراحی آب مروارید قرمز و خونی به نظر برسد . همانطور که چشم شما بهبود می‌یابد، قرمزی باید ظرف چند روز خیلی سریع از بین برود. اگر تزریق بیهوشی از طریق پوست به قسمت پایین برسد، ممکن است زیر چشم کمی کبودی مانند یک چشم سیاه مشاهده کنید. این نیز باید ظرف چند روز محو شود. بسیاری از بیماران در عرض چند ساعت بعد از جراحی دید واضح و روشنی خواهند داشت. اما هر فرد به طور متفاوتی بهبود پیدا می‌کند و ممکن است یک یا دو هفته برای دیدن تصاویر در بهترین فاصله کانونی طول بکشد. به طور معمول، روز بعد از عمل جراحی، برای اطمینان از اینکه هیچ گونه عوارضی رخ نداده است یک قرار ملاقات با جراح آب مروارید خود خواهید داشت. اگر در روزهای بعد از این ملاقات، هیچ پیشرفتی در بهتر شدن بینایی خود احساس نکردید یا احساس درد یا ناراحتی دارید، باید این را با جراح خود در میان بگذارید. بعضی اوقات بعضی از افراد از خشکی یا “خارش” چشم بعد از عمل آب مروارید شکایت می‌کنند. اما این احساسات باید همانطور که چشم شما بهبود می‌یابد، از بین بروند مگر اینکه قبل از انجام این عمل، چشم‌های خشک داشته باشید. عمل جراحی آب مروارید باید در حدود یک ماه کامل شود، در واقع زمانی که چشم شما به طور کامل بهبود پیدا کرده است.

چگونه می‌توانید بهترین دوره نقاهت پس از جراحی آب مروارید را داشته باشید؟


بهترین دوره نقاهت پس از جراحی

ممکن است از اینکه چقدر احساس خوبی دارید و اینکه چقدر راحت فعالیتهای طبیعی خود را بعد از عمل جراحی آب مروارید  دوباره از سر می‌گیرید، شگفت زده شوید. با این حال، در طی هفته اول یا هفته‌های آتی باید یک سری اقدامات احتیاطی را رعایت کنید تا مطمئن شوید که از ابتلا به عفونت و یا آسیب به چشم در طول بهبودی در امان هستید. چشم پزشک معمولا قطره چشم آنتی بیوتیک را برای جلوگیری از عفونت و قطره‌ی ضد التهاب چشم برای کمک به کاهش التهاب داخلی چشم برای شما تجویز خواهد کرد. ، باید طی هفته اول پس از جراحی چند بار در طی روز قطره چشم مصرف کنید. با توجه به مقدار التهاب پس از عمل ممکن است چند هفته تا یک ماه نیاز به مصرف قطره داشته باشید. باید دقیقا همانطور که تجویز شده است از قطره چشم استفاده کنید. در صورت نیاز، داروهای مسکن مانند استامینوفن تجویز می‌شود. با این حال،معمولا پس از عمل جراحی آب مروارید کمی احساس ناراحتی خواهید داشت. برای بهبودی بهتر و سریعتر پس از جراحی آب مروارید این نکات را رعایت کنید:

  • در روز اول رانندگی نکنید
  • برای چند هفته فعالیتهای سنگین و دشوار انجام ندهید.
  • بلافاصله پس از انجام این عمل، از خم شدن، برای جلوگیری از فشار اضافی روی چشم خود خودداری کنید.
  • در صورت امکان، بعد از عمل جراحی عطسه و یا استفراغ نکنید.
  • مراقب باشید پس از جراحی پیاده روی کنید و به درب یا اشیاء دیگر با پا ضربه نزنید.
  • برای کاهش خطر ابتلا به عفونت، از شنا و یا حمام داغ در طول هفته اول اجتناب کنید.
  • در چند هفته اول بعد از جراحی، چشم خود را در معرض عوامل مضر مانند دوده ، گرد و غبار و باد قرار ندهید.
  • چشم خود را مالش ندهید، حتی زمانی که عمل جراحی انجام ندادید هم اینکار را نکنید.

به طور کلی باید طی چند ساعت بعد از عمل جراحی باید بتوانید این فعالیت‌ها را انجام دهید:

  • کار با کامپیوتر
  • تماشای نور تلویزیون
  • دوش گرفتن یا حمام کردن

برای داشتن بهترین دوره نقاهت بعد از عمل جراحی آب مروارید دستورالعمل‌های پزشک خود را در مورد چگونگی محافظت از چشم خود با دقت رعایت کنید. معمولا این دستورالعمل‌ها به صورت یک جزوه به شما داده می‌شود که می‌توانید روز جراحی آنرا با خود به خانه ببرید. اگر هر دو چشم شما نیاز به جراحی آب مروارید دارد، معمولا جراح چند روز تا دو هفته صبر می‌کند تا اولین چشم شما قبل از انجام عمل چشم دوم بهبود پیدا کرده باشد.

بهبودی پس از جراحی آب مروارید و نتایج معمول


بهبودی پس از جراحی آب مروارید و نتایج معمول

جراحی آب مروارید یکی از امن‌ترین و معمول‌ترین عمل‌های جراحی در ایالات متحده آمریکا است. اکثر افراد پس از جراحی نتایج عالی می‌گیرند و تقریبا هیچ گونه عوارضی هم پس از آن وجود ندارد. تحقیقات قبل نشان می‌دهد:

  • تقریبا 96 درصد از چشم‌هایی که قبل از عمل آب مروارید مشکلات دیگری مثل بیماریهای چشم نداشته‌اند حداقل تا 40/20 دقت بینایی آنها اصلاح نشده باقی می‌ماند که از لحاظ قانونی برای رانندگی بدون عینک و یا لنزهای تماسی اشکالی ندارد.
  • در تمامی چشم‌ها، از جمله کسانی که قبل از عمل جراحی آب مروارید بیماریهای چشم دارند ، حدود 90 درصد از همه بیماران نتایج خوبی می‌گیرند.
  • کمتر از 2 درصد از چشم‌ها عوارض تهدید کننده‌ای‌ برای بینایی داشته‌اند.

در موارد نادر، عوارض تهدید کننده بینایی ناشی از جراحی آب مروارید مانند اندوفتالمیت – التهاب داخل چشم، که ناشی از عفونت چشم است ممکن است رخ دهد. افرادی که عوارض جدی‌تری را تجربه می‌کنند، اغلب دارای بیماریهای دیگری مانند دیابت یا فشار خون بالا هستند. عوارض نسبتا شایع جراحی آب مروارید که معمولا به راحتی درمان می‌شود، کدورت کپسول خلفی[PCO]است که می‌تواند بینایی شما را چند ماه یا چند سال پس از حذف آب مروارید تار کند. یک عمل لیزر ساده به نام کپسولوتومی خلفی معمولا می‌تواند حالت ابری و تاری چشم را برطرف کند و تیز بینی فرد را به او بازگرداند.

گل مژه داخل و خارج پلک: درمان با کمپرس آب گرم و قطره آنتی بیوتیک

گل‌مژه التهاب پلک چشم بصورت تجمع ترشحات چرکی کوچک است. در اکثر موارد، عامل عفونت، باکتری استافیلوکوکوس است، که گاهی به آن گل‌مژه می‌گویند. با وجود اینکه گل‌مژه آزاردهنده و بطرز عجیبی شایع است، معمولا جای نگرانی برای آن نیست. اغلب برجستگی قرمز و دردناکی شبیه یک دمل یا جوش است. گرچه اکثر گل‌مژه‌ها خارج از پلک شکل می‌گیرند، بعضی داخل آن رشد می‌کنند. در بیشتر موارد، گل‌مژه طی یک هفته بدون مداوای پزشکی بهتر می‌شود. گل‌مژه‌های خارجی، یا آن‌هایی که در قسمت بیرونی پلک شکل می‌گیرند، احتمالا زرد شده و ترشحات چرکی از آن‌ها خارج می‌شود. گل‌مژه‌های داخلی که داخل پلک ایجاد می‌شوند، دردناک‌تر هستند. استفاده از کمپرس گرم روی گل‌مژه به خروج راحت‌تر ترشحات چرکی و بهبود درد و تورم کمک می‌کند. گاهی اوقات گل‌مژه عود می‌کند.

انواع گل مژه


دو گروه گل‌مژه وجود دارد:

گل‌مژه خارجی

گل‌مژه خارجی

 گل‌مژه‌های خارجی در طول لبه خارجی پلک ایجاد می‌شوند. آن‌ها می‌توانند زرد و پر از ترشح چرکی و در صورت تماس دردناک باشند. گل‌مژه می‌تواند در اثر عفونت‌های زیر ایجاد شود:

  • فولیکول مژه: حفره‌های کوچکی روی پوست که مژه‌ها از آنجا رشد می‌کنند.
  • غده چربی (zeis): این غده به فولیکول مژه متصل است و سبوم تولید می‌کند. سبوم به چربی مژه‌ها کمک می‌کند و از خشک شدن آن‌ها جلوگیری می‌کند.
  • غده آپوکرین (Moll): این غده هم از خشک شدن مژه‌ها جلوگیری می‌کند. این یک غده عرقی است که داخل فولیکول مژه می‌ریزد.

گل‌مژه داخلی

گل‌مژه داخلی

آماسی که داخل پلک ایجاد می‌شود. معمولا گل‌مژه داخلی دردناک‌تر از گل‌مژه خارجی است. این نوع گل‌مژه اکثرا بدلیل عفونت غدد میبومین است. این غدد مسئول تولید مایعی که بخشی از غشای روی چشم را می‌سازد، هستند. بیمار احتمالا سوزش چشم، پوسته شدن لبه های پلک، سستی پلک، خارش روی سطح کره چشم، حساسیت به نور، اشک‌ریزی چشم، حس وجود جسم خارجی در چشم، و ناراحتی به هنگام پلک‌زدن را هم تجربه می‌کند.

علائم


علائم

اکثرا، گل‌مژه هربار فقط یک چشم را تحت تاثیر قرار می‌دهد. بیمار دچار یک تورم قرمزرنگ دردناک روی پلک می‌شود، که می‌تواند باعث اشک آمدن از چشم و قرمزی آن شود. گاهی گل‌مژه شبیه یک جوش است. گل‌مژه بندرت هر دو چشم را بطور همزمان تحت تاثیر قرار می‍دهد. افراد معمولا یک گل‌مژه را در یک چشم تجربه می‌کنند. با این وجود، ممکن‌است بیش از یک گل‌مژه در یک چشم یا یک گل‌مژه در هر دو چشم داشته باشند. علائم گل‌مژه شامل موارد زیر است:

  • یک برآمدگی روی پلک
  • تورم پلک
  • درد
  • قرمزی
  • حساس شدن
  • پوسته شدن لبه‌های پلک
  • احساس سوزش
  • سستی پلک
  • خارش چشم
  • تاری دید
  • خروج مخاط از چشم
  • حساسیت به نور
  • اشک‌ریزی چشم
  • ناراحتی بهنگام پلک زدن
  • احساس وجود جسم خارجی در چشم

اگر گل‌مژه بیش از 1 هفته ادامه پیدا کرد، باعث مشکلات بینایی شد، اگر خیلی دردناک شد، یا به دیگر قسمت‌های صورت سرایت کرد، یا اگر پلک یا چشم قرمز شد، به پزشک مراجعه کنید.

عوامل خطر

عوامل خطر

موارد زیر خطر ایجاد گل‌مژه را افزایش می‌دهند:

  • استفاده از لوازم آرایشی منقضی شده
  • پاک نکردن آرایش چشم قبل از خواب
  • ضدعفونی نکردن لنزهای تماسی چشم قبل از استفاده
  • درآوردن لنزهای چشمی با دست ضدعفونی نشده
  • گل‌مژه بیشتر بین نوجوانان رایج است، اما افراد در هر سنی می‌توانند مبتلا شوند
  • تغذیه ضعیف
  • خواب ناکافی

اگر یکی از اعضای خانواده گل‌مژه دارد، دیگر افراد ساکن در خانه نباید لیف یا حوله صورت بصورت مشترک استفاده کنند. گاهی اوقات گل‌مژه یکی از عوارض بلفاریت (التهاب پلک‌ها) است. بلفاریت اغلب بوسیله یک عفونت باکتریایی ایجاد می‌شود، اما گاهی اوقات هم یکی از عوارض روزاسه (یک التهاب پوستی که بطور عمده پوست صورت را تحت تاثیر قرار می‌دهد) است.

عوارض


عوارض

گل‌مژه عوارضی هم در پی دارد، هرچند خیلی نادرند. آن‌ها شامل موارد زیر می‌شوند:

  • کیست میبومین: کیست غدد کوچکی که در پلک جای گرفته‌اند. این غدد که در لبه پلک قرار دارند، مایعی چرب به نام سبوم تولید می‌کنند. تداوم گل‌مژه داخل پلک، درنهایت باعث کیست میبومین یا شالازیون می‌شود، مخصوصا اگر غده میبومین مسدود شده باشد. این نوع کیست براحتی و عملا قابل درمان است.
  • التهاب یا عفونت پلک: اگر عفونت به بافت دور چشم سرایت کند این مشکل ایجاد می‌شود. لایه‌های پوست اطراف چشم ملتهب و قرمز می‌شوند، که باعث قرمزی و تورم پلک‌ها می‌شود. و با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود.با وجود اینکه احتمال بروز این عوارض هست، همانطور که قبلا به آن اشاره شد، در اکثر موارد گل‌مژه با کمترین مداخله برطرف می‌شود.

درمان


اکثرا گل‌مژه بدون نیاز به هیچ درمانی به خودی خود برطرف می‌شود. به محض اینکه سر باز کرد، علائم آن بسرعت برطرف می‌شوند. سعی نکنید گل‌مژه را خودتان فشار دهید و تخلیه کنید.در ادامه روش های درمانی دیگر را میتوانید مطالعه کنید:

از کمپرس گرم استفاده کنید

از کمپرس گرم استفاده کنید

کمپرس گرم موثرترین روش برای درمان گل‌مژه است. گرما به حل شدن ترشحات چرکی و چربی کمک می‌کند، بنابراین گل‌مژه بطورطبیعی می‌تواند تخلیه شود. یک حوله کوچک تمیز را با آب گرم مرطوب کنید. مطمئن شوید که آب خیلی داغ نیست. حوله را فشار دهید بطوریکه نم‌دار باشد نه خیس. سپس آن را به‌آرامی برای 5 تا 10 دقیقه روی چشم قرار دهید. آن را فشار ندهید و سعی نکنید با فشار حوله گل‌مژه را تخلیه کنید. شما می‌توانید این عمل را 3 تا 4 بار در روز انجام دهید.

تمیز کردن پلک با کمی آب صابون 

تمیز کردن پلک با کمی آب صابون

یک شامپو بچه (بدون سوزش چشم) را با کمی آب گرم مخلوط کنید. با استفاده از یک گوش‌پاک‌کن یا حوله صورت آغشته به آن، پلک‌ها را به‌آرامی تمیز کنید. شما می‌توانید این عمل را هر روز تا برطرف شدن کامل گل‌مژه انجام دهید. تمیز کردن پلک‌ها به پیشگیری از گل‌مژه‌های بیشتر هم کمک می‌کند. گزینه دیگر، استفاده از محلول سالین است. این محلول به از بین بردن باکتری‌های غشای چشم کمک می‌کند.

از چای کیسه‌ای گرم استفاده کنید

از چای کیسه‌ای گرم استفاده کنید

شما می‌توانید بجای استفاده از کمپرس حوله گرم، از چای کیسه‌ای گرم استفاده کنید. چای سیاه بهتر کار می‌دهد، زیرا به کاهش تورم کمک می‌کند و خاصیت آنتی‌باکتریال دارد. اگر می‌خواهید چای بنوشید، آب جوش را در یک فنجان بریزید و چای کیسه‌ای را در آن قرار دهید. اجازه دهید چای حدود 5 دقیقه دم بکشد. کمی صبر کنید تا چای کیسه‌ای برای گذاشتن روی چشم‌ها به اندازه کافی خنک شود. سپس حدود 5 تا 10 دقیقه آن را روی چشمتان بگذارید. برای هر چشم یک چای کیسه‌ای مجزا استفاده کنید.

از داروهای مسکن بدون نیاز به تجویز پزشک استفاده کنید

برای تسکین درد ایبوپروفن یا استامینوفن (Tylenol) بخورید. از دستورالعمل روی بسته دارو پیروی کنید تا از مصرف دوز صحیح دارو اطمینان حاصل کنید. اگر درد ناشی از گل‌مژه خیلی جدی است و مانع انجام کارهای عادی روزانه می‌شود، به پزشک مراجعه کنید.

از استفاده از مواد آرایشی و لنز تماسی چشم اجتناب کنید

اگر گل‌مژه دارید از مواد آرایشی استفاده نکنید. مواد آرایشی حتی باعث آسیب بیشتر به چشم و کند کردن روند بهبودی می‌شوند. شما می‌تونید باکتری را به مواد و لوازم آرایشی انتقال داده و عفونت را به چشم دیگرتان هم سرایت دهید. قلم‌موی آرایشی خود را بطور منظم بشویید. هر ماده آرایشی چشمی که بیش از سه ماه از استفاده آن می‌گذرد را دور بریزید. اگر از لنز تماسی استفاده می‌کنید، تا بهبودی کامل گل‌مژه، عینک را جایگزین آن کنید. باکتری گل‌مژه می‌تواند به لنز منتقل شود و باعث گسترش عفونت شود.

از پماد آنتی‌بیوتیک استفاده کنید

از پماد آنتی‌بیوتیک استفاده کنید

شما می‌توانید بدون نسخه پزشک از داروخانه پماد برای گل‌مژه تهیه کنید. برای استفاده از پماد، پلک چشم مورد نظر را بسمت پایین بکشید و حدود یک چهارم اینچ از پماد را داخل پلک چشم فشار دهید. برای گل‌مژه از استروئید موضعی اجتناب کنید. زیرا احتمالا عوارض جانبی دارند. مطمئن شوید که هر ماده‌ درمانی که داخل چشم یا روی آن استفاده می‌کنید مخصوص چشم است. شواهد کمی در تایید تاثیر قطره آنتی‌بیوتیک چشمی روی گل‌مژه خارجی وجود دارند.

محل مورد نظر را برای کمک به تخلیه بهتر ماساژ دهید

علاوه بر تمیز کردن پلک‌ها می‌توانید محل مورد نظر را برای تخلیه زودتر گل‌مژه، ماساژ دهید. این کار را به‌آرامی و با دست تمیز انجام دهید. وقتی گل‌مژه تخلیه شد، محل را تمیز نگه دارید و از تماس دست با چشم‌ها اجتناب کنید. اگر ماساژ آزاردهنده است، از انجام آن خودداری کنید.

درمان دارویی با تجویز پزشک


پزشک احتمالا برای عفونت پماد آنتی‌بیوتیک تجویز می‌کند. برای التهاب، پزشک احتمالا کمی استروئید می‌دهد تا به کاهش تورم کمک کند. گاهی‌اوقات گل‌مژه‌ها نیاز به تخلیه شدن توسط متخصص دارند، مخصوصا اگر داخل پلک باشند یا روی بینایی اثر گذاشته باشند.

بیماری سی اس آر (CSR) ناشی از نشت مایع در زیر شبکیه چشم و استرس

بیماری سی اس آر (CSR) ناشی از نشت مایع در زیر شبکیه چشم و استرس

كوريو رتينوپاتي سروز مركزي كه به صورت خلاصه CSC  ناميده مي شود ، وضعيتي است كه مايع زير شبكيه تجمع مي يابد، و باعث جدا شدن سروز و از دست دادن بينايي مي شود. CSC اغلب در افراد جوان و ميانسال ايجاد مي شود. به دلايل نامشخص ، مردها بيشتر از زنان دچار اين مشكل مي شوند. از دست دادن بينايي معمولاً موقت است اما گاهي ممكن است مزمن شود يا عود كند. تاري ديد مركزي ، كه اغلب در يك چشم اتفاق مي افتد، شايعترين علامتي است كه بيماران آن را تجربه مي كنند ؛ اگرچه كه معاينه دقيق اغلب درگير شدن چشم ديگر را نيز نشان مي دهد.بسته به محل و مقدار مايع جمع شده زير شبكيه CSC ممكن است علامتي نداشته باشد، خصوصاً اگر منطقه ي دچار شده از ماكولا خارج شود قسمتي از شبكيه كه براي مشخص كردن جزئيات در جهت انجام كارهايي مانند خواندن ، و شناسايي چهره ها لازم است . علت هاي CSC كاملاً مشخص نيست. تصور مي شود كه قرار گرفتن در معرض داروهاي كورتيكواستروئيد ممكن است منجر به CSC و يا بدتر كردن آن شود. كورتيكواستروئيدها در اسپري بيني هاي مخصوص آلرژي و پماد هاي ضد التهاب پوستي كه بدون نسخه در دسترس اند و اغلب براي درمان بسياري از بيماري هاي پزشكي تجويز مي شوند، وجود دارد.همچنين ارتباطي بين CSC و بيماراني كه  اختلالات عاطفي و يا شخصيت نوع A  دارند، وجود دارد. ممكن است كه بدن هنگام استرس كورتيكواستروئيد طبيعي در خود بسازد، كه منجر به ايجاد CSC  در افراد مستعد به اين بيماري شود.

شكل گيري بيماري CSR  به دليل نشت مايع در زير شبكيه


CSC (كه به نام رتينوپاتي سروزي مركزي نيز ناميده مي شود) اغلب در مردهاي جوان در سن ٢٠-٥٠ ديده مي شود . علائم مي تواند شامل تاري ديد ناگهاني در يك چشم ، ابهام در رنگ ها، تصاوير كوچكتر و يا بر روي نقطه كور در مركز بينايي تشكيل مي شوند. اين اختلال با نشت مايع از بافت پشت شبكيه اغلب به قسمت مركزي ماكولا شناخته مي شود كه در نتيجه باعث جدا شدن ماكولا از بافتي كه حمايتش مي كند مي شود. نشت بيشتر از لايه ي كروئيد به دليل آسيب ديدن لايه ي رنگ دانه دار شبكيه ( RPE) منشأ مي گيرد. بيماران مبتلا به CSC يا CSR به طور معمول بينايي در طيف ٢٠/٢٠ تا ١٠٠/٢٠ و سروز دارند . گاهي اوقات از آنژيوگرام فلورسين براي تشخيص استفاده مي شود. اكثر موارد بدون درمان طي يك الي ٢ ماه بر طرف مي شوند. بيماراني كه نشتي شديدتري دارند، بينايي بيشتري از دست داده اند و يا مدت زمان بيماريشان طولاني تر است، مي توانند از ليزر درماني براي برطرف كردن نشتي استفاده كنند. بيماراني كه داروهاي  استروئيدي مصرف مي كنند ( براي مثال براي درمان بيماري هاي خود ايمني ) در صورتي كه از نظر پزشكي امكان پذير بود بايد بلافاصله درمانشان را قطع كنند. هر نوع تغيير در مصرف دارو هاي استروئيدي در اين شرايط بايد تحت نظر پزشك انجام گيرد . تعداد اندكي از بيماران دچار عوارض ناشي از درمان با ليزر ( ليزر فوتوكواگوليشن يا ليزر داغ)، مي شوند كه بينايي مركزي را مختل مي كند به همين دليل به اكثر مردم اجازه داده مي شود كه بدون درمان خودشان به بهبودي برسند.گفته مي شود كه ليزر سرد (transpupillary thermotherapy) ريسك كمتري نسبت به ليزر داغ دارد و همچنين درمان فوتوديناميك نيز تاثيرات اميدوار كننده اي نشان داده است.

بیماری رتینوپاتی سروز مرکزی یا سی اس آر چیست ؟


هركسي كه دچار اختلال در بينايي شود بايد در اسرع وقت به دنبال مراقبت ها پزشكي برود. مهم است كه تا وقت بعدي چكاپ منتظر نماند. در بعضي از موارد، نياز به درمان بيشتر نيست. مايع به خودي خود جذب مي شود در غير اين صورت انتخاب هاي متنوعي براي درمان وجود دارد كه مي تواند بينايي بيمار را به طور كامل يا قسمت بيشترش را برگرداند. رتينوپاتي سروز مركزي وضعيتي است كه در آن مايع پشت شبكيه درون چشم تجمع مي يابد و مي تواند به دنبال جدا شدن قسمت مركزي شبكيه منجر به از دست رفتن بينايي به صورت ناگهاني يا تدريجي شود . به قسمت مركزي شبكيه ماكولا گفته مي شود. هرچند كه هميشه براي برگرداندن بينايي نياز به مداخلات پزشكي نيست ، اما بيماري كه به صورت تدريجي يا ناگهاني بينايي خود را از دست مي دهد بايد به پزشك مراجعه كند تا مطمئن شود كه اين مشكل دائمي نمي شود. درمان زودهنگام اغلب كليدي براي به دست آوردن بهبودي كامل است. نكته هايي كوتاه راجع به رتينوپاتي سروز مركزي :

  • در مراحل اوليه ، فرد احتمالاً دچار تاري ديد مي شود.
  • در بعضي از موارد ، فرد ممكن است تغييري در بينايي خود احساس نكند.
  • مايعي كه پشت چشم تجمع مي يابد ممكن است به خودي خود تخليه شود.

شبكيه مسئول است نوري كه وارد چشم مي شود را به تصاويري تبديل كند كه براي مغز قابل فهم باشد. تجمع مايع مي تواند باعث جدا شدن شبكيه شود، و اين اتفاق منجر به مشكلات بينايي مي شود. در بعضي از موارد، نيازي به مداخلات پزشكي نيست و بينايي فرد پس از مدت زمان كوتاهي برمي گردد . هرچند كه اين افراد  در صورتي كه تغيير در بينايي خود احساس كنند بايد فوري به پزشك  مراجعه كنند. شبكيه لايه اي نازك و حساس در عقب چشم  مي باشد كه نور را به سيگنال هاي عصبي كه به مغز فرستاده مي شوند، تبديل مي كند . اين لايه به شما كمك مي كند تا تصاويري كه مي بينيد را شناسايي كنيد . تجمع مايع مي تواند باعث جدا شدن قسمتي از شبكيه شود. گاهي اوقات به اين وضعيت كوريو رتينوپاتي سروز مركزي گفته مي شود، كه بدون درمان به خودي خود اصلاح مي شود. اما هرچه زودتر متوجه تغييرات در بينايي خود شويد و اين بيماري را تشخيص دهيد، احتمال بيشتري براي بهبودي كامل بدون كوري دائمي وجود دارد .

علائم


علائم

CSC معمولاً يك چشم را درگير مي كند ، هرچند كه ممكن است در طول زندگي شما هر دو چشم درگير شوند. اولين علامتي كه ايجاد مي شود تاري ديد در چشم درگير مي باشد. اين چشم ممكن است همچنين كم سو شود. رتينوپاتي سروز مركزي هميشه لزوماً علامتي ندارد. ممكن است كه مايع در محلي دور از ماكولا كه مسئول بينايي مركزي واضح است تجمع يابد. اگر اين اتفاق بيافتد ، فرد ممكن است مبتلا به اين وضعيت باشد بدون آن كه از آن خبر داشته باشد، زيرا اين افراد هيچ علامتي ندارند. تاري ديد يك يافته شايع است. فرد مبتلا همچنين ممكن است دچار سياهي و يا تاري در ناحيه اطراف بينايي مركزي خود نيز شود. در اكثر موارد ، مشكلات بينايي محدود به يك چشم است. اين امكان وجود دارد كه اين بيماري  هر كدام از چشم ها را در نقطه هايي مجزا در طي حيات فرد، درگير كند. علائم ديگر رتينوپاتي سروز مركزي شامل:

  • اشياء ممكن است دور تر از آن چيزي كه واقعا هستند به نظر برسند.
  • اشياء سفيد ممكن است با ته رنگ خاكستري يا قهوه اي ديده شوند كه باعث مي شود مبهم به نظر برسند.
  • خطوط صاف به صورت كج و خم شده ديده مي شوند.
  • يك نقطه ي سياه در مركز بينايي

بسته به آن كه مايع كجا تجمع يافته، شما ممكن است تغييري در بينايي خود نداشته باشيد. اگر قسمت درگير شده شبكيه شامل ماكولا نباشد، اشياء را همان گونه به صورت مناسب و با جزئيات مي بينيد . ماكولا قسمتي از شبكيه است كه مسئوليت تشخيص جزئيات اشيائي كه مي بينيد را به عهده دارد.

عوامل خطر و علت ها


عوامل خطر و علت ها

برخلاف بسياري از بيماري هاي چشمي كه تمايل به ايجاد در سنين بالاتر دارند، CSC بيشتر در ميان آقايان در سن ٣٠ ، ٤٠ و ٥٠ سالگي ديده مي شود.خانم ها نيز مستعد مي باشند، اما خيلي كم تر از آقايان. استرس نيز به عنوان يكي از ريسك فاكتورهاي اصلي در ايجاد CSC نقش دارد. علت اين امر اين است كه استرس منجر با بالا بردن سطح هورمون كورتيكوزول مي شود، كه مي تواند باعث التهاب چشم و نشت مايع در پشت شبكيه شود. افرادي كه كورتيكواستروئيد مصرف ميكنند نيز ريسك بالايي براي ابتلا دارند. علت CSC هنوز به خوبي شناسايي نشده است، اما كاهش خطر مي تواند مشوقي براي كاهش استرس در طول زندگي شما باشد. پزشكان علت دقيق رتينوپاتي سروز مركزي را نمي دانند ، اما عوامل زير ممكن است در ايجاد آن نقش داشته باشند:

  • استرس: استرس يك علت احتمالي رتينوپاتي سروز مركزي است. استرس باعث مي شود كه بدن هورموني به نام كورتيزول توليد شود.
  • داروها : كورتيزول مي تواند باعث التهاب و نشتي شود. اين نشتي ممكن است منجر به تجمع مايع در عقب چشم شود. افرادي كه كورتيكواستروئيد مصرف مي كنند نيز در ريسك بالاتري براي ابتلا به رتينوپاتي سروز مركزي قرار دارند.
  • سن: رتينوپاتي سروز مركزي بيشتر در سن ميانسالي در آقايان ديده مي شود تا بزرگسال ها و خانم ها. اكثر موارد در آقايان بين سن ٣٠ تا ٥٠ گزارش شده است. خانم ها در ابتلا به اين بيماري نسبت به آقايان شانس كم تري دارند .

آيا عارضه اي دارد؟


رتينوپاتي سروزمركزي به طور معمول منجر به ايجاد بيماري يا عوارض پيرامون مشكلات بينايي نمي شود . در بعضي از افراد ، رتينوپاتي سروز مركزي در صورتي كه مايع اطراف ماكولا از بين نرود مي تواند منجر به از بين رفتن بينايي به صورت دائمي شود. بعضي از درمان ها نيز ممكن است باعث ايجاد اسكار شود كه منجر به اختلالات بينايي مي شود. هرچند كه رتينوپاتي سروز مركزي در اكثر افراد به خودي خود بدون مداخلات پزشكي بهبود مي يابد. در اين موارد، پزشك روند درناژ مايع را تحت نظر مي گيرد تا از ايجاد اختلالات بينايي دائمي جلوگيري كند. اگر مايع آن چنان كه بايد، تخليه شود، ايجاد عارضه غير محتمل است.

این بیماری چطور تشخیص داده می شود؟


این بیماری چطور تشخیص داده می شود

هركسي كه متوجه تغيير در بينايي خود شود، بايد به دنبال مراقبت هاي پزشكي برود. تغيير در بينايي نشان دهنده مشكلات زمينه اي سلامتي است. بيماري هاي چشم مي توانند خيلي سريع تخريب كننده باشند و اگر درمان نشوند مي توانند منجر به كوري دائمي شوند. براي تشخيص دادن، متخصص چشم نياز به معاينه ي چشم بيمار دارد. پزشك احتمالا از بيمار چند سؤال مي پرسد تا علائم را بيابد و ببيند كه چه وضعيت هاي زمينه اي ممكن است علت اين امر باشند. پزشك شما هر دو چشم را به خوبي معاينه مي كند و تصاويري از شبكيه تهيه مي كند.. تصاويري از شبكيه براي مستند كردن ظاهر بيماري گرفته مي شود . توموگرافي انسجام اپتيكال يا OCT  نوع اسكن شبكيه است كه در تشخيص CSC بسيار كمك كننده مي باشد، پزشك را قادر به ديدن شبكيه در سطوح ميكروسكوپي مي كند . اين روش شناسايي مقدار بسيار اندكي از مايع يا اسكار شبكيه ( هنگامي كه مايع  از بين رفته است) در CSC حاد يا مزمن را امكان پذير كرده است.

آنژيوگرافي فلورسين تستي است كه در آن رنگي را درون رگ بازوي بيمار تزريق ميكنند و تصاويري از هر دو چشم گرفته مي شود، تا علائم خاص نشت رنگ زير شبكيه چشم بيمار را شناسايي كنند. اين روش ، در كنار OCT، به پزشك امكان تشخيص دادن CSC  و افتراق آن از ساير بيماري هاي شبكيه كه منجر به تجمع مايع در ماكولا مي شود ، را مي دهد.

گزينه هاي درماني چيست  ؟


گاهي اوقات هيچ درماني نياز نيست. در اين موارد ، پزشك فرد را تحت نظر مي گيرد تا مطمئن شود كه مايع در حال تخليه شدن است. اما هنگامي كه مايع در عرض چند هفته از بين برود نيازي به مداخلات ديگر نمي باشد. در ساير موارد مايع بدون مداخلات پزشكي خود به خود جذب نمي شود . خوش بختانه چند درمان در دسترس وجود دارد كه شامل:

  • درمان فوتوديناميك
  • درمان دارويي
  • درمان ليزر حرارتي
  • قطع مصرف استروئيد با توصيه پزشك
  • تغيير سبك زندگي

تغييرات سبك زندگي

تغييرات سبك زندگي

چند تغيير كلي سبك زندگي وجود دارد كه فرد مي تواند آن را به كار گيرد. بعضي از اين تغييرات شامل:

  • كاهش استرس كلي مانند استرس حين ورزش
  • خوابيدن به مدت حداقل ٧ ساعت هر شب
  • خودداري كردن از نوشيدن كافئين كه مي تواند باعث افزايش سطح كورتيزول شود.
  • كاهش استرس از طريق دارو ، يوگا، تكنيك هاي نفس كشيدن، و خودداري كردن از عوامل استرس زا در طول زندگي روزانه خود

درمان فوتوديناميك

درمان فوتوديناميك

در درمان فوتوديناميك ، پزشك دارويي به نام ورتپورفين را به بازوي بيمار تزريق مي كند . سپس اين دارو به چشم ها مي رسد. به محض آن كه دارو به چشم رسيد ، پزشك ليزر سردي را بر روي قسمتي از چشم كه مسئول نشت مايع است، متمركز مي كند. ليزر باعث فعال شدن ورتپورفين مي شود كه نتيجه ي آن قطع نشتي و جلوگيري از نشتي در آينده مي باشد.

داروها

داروها

بعضي از داروها ممكن است براي اين بيماري كمك كننده باشند. داروهاي ضد فاكتور رشد اندوتليال عروقي از جمله داروهايي اند كه براي جلوگيري از رشد عروق خوني در چشم ها مورد استفاده قرار مي گيرند. كه در جهت محدود كردن مشكلات بينايي در آينده كمك كننده مي باشند. بيماراني كه براي رتينوپاتي سروز مركزي تحت درمان اند بايد از مصرف هر نوع داروي محتوي استروئيد خودداري كنند. بيماران بايد قبل از قطع مصرف استروئيد با پزشك خود مشورت كنند، زيرا كه قطع ناگهاني استروئيد ميتواند خطرناك باشد.

درمان با ليزر حرارتي

درمان با ليزر حرارتي

درمان با ليزر حرارتي يكي از درمان هاي ديگر اين بيماري مي باشد. اين روش كمي پر خطر تر از درمان فوتوديناميك است.، زيرا هنگامي كه در حال بستن قسمت نشت كننده است احتمال بيشتري وجود دارد كه باعث تشكيل اسكار شود.

درمان دوربینی چشم و علائم ناشی ازآن مثل خستگی و سوزش: جراحی و عینک

دوربینی یک بیماری و مشکل چشمی است که در آن بیماران اشیایی با فاصله‌ی دور را به راحتی و با وضوح کامل می‌بینند اما برای دیدن اشیای نزدیک‌تر با مشکل رو به رو می‌شوند و آن‌ها را به گونه‌ای تار و مبهم خواهند دید. هرچه میزان دوربینی در افراد بیشتر شود قابلیت تمرکز آن‌ها کاهش پیدا می‌کند. افرادی با دوربینی شدید فقط اشیا با فاصله‌ی بسیار دور را به طور واضح می‌بینند در حالی که در افرادی که درجه‌ی دوربینی چشم آن‌ها کمتر است اشیایی با فاصله‌ی نزدیک‌تر نیز قابل مشاهده خواهند بود. بیماری دوربینی وراثتی است و از بدو تولد در فرد وجود دارد. برای درمان این بیماری و اصلاح دید می‌توان از عینک و یا لنز استفاده کرد. همچنین جراحی نیز از دیگر راهکارهای درمان دوربینی محسوب می‌شود.

منظور از دوربینی چیست؟ 


منظور از دوربینی چیست؟

دوربینی یک بیماری رایج است و می‌توان گفت بیش از 40 درصد از مردم به آن دچار هستند. افرادی که دوربینی دچار هستند اشیای با فاصله‌ی دور را به خوبی می‌بینند اما برای دیدن اشیای با فاصله‌ی نزدیک با مشکل رو به رو می‌شوند. این افراد ممکن است هنگام کار بر روی اشیایی با فاصله‌ی نزدیک دچار سر درد، خستگی و یا انحراف چشم شوند. همچنین افراد مبتلا به بیماری دوربینی که با وجود استفاده از عینک و لنز نیز دچار این علائم می‌شوند نیاز به تغییر عینک و لنز خود دارند و  باید به چشم پزشک مراجعه کنند.

علائم دوربینی 


علائم دوربینی

از علائم بیماری دوربینی می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

  • اشیا با فاصله نزدیک تار دیده می‌شوند.
  • افراد که به دوربینی دچار هستند برای واضح دیدن اشیا باید چشمان خود را جمع و به صورت نیمه باز در بیاورند.
  • دوربینی باعث خستگی و درد و سوزش چشم‌ها و نواحی اطراف آن می‌شود.
  • افرادی که به دوربینی مبتلا هستند اگر برای مدت طولانی به فعالیت‌هایی نظیر نقاشی کردن، کتاب خواندن، نوشتن و یا کار با کامپیوتر بپردازند دچار سر درد و درد چشم می‌شوند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد 


چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد

اگر درجه و میزان دوربینی چشم شما به حدی رسید که نتوانستید وظایف خود را به خوبی قبل انجام دهید و یا اگر به دلیل دوربینی از انجام برخی از فعالیت‌ها منع شدید باید حتماً به چشم پزشک مراجعه نمایید. چشم پزشک با معاینه‌ی چشم شما درجه‌ی دوربینی آن را مشخص کرده و بهترین راهکارها را برای اصلاح دید شما ارائه می‌دهد.

از آن جایی که گاهی دوربینی از خود نشانه‌ای بروز نمی‌دهد توصیه می‌شود تا هر فرد معاینات و دستورالعمل‌هایی را که در ادامه به آن اشاره می‌شود به طور مرتب دنبال کند.

معاینه‌ی دوربینی در بزرگ‌سالان

اگر شما فردی هستید که از عینک یا لنز استفاده نکرده، برای دیدن اشیا هیچ مشکلی ندارید و سابقه‌ی دوربینی در خانواده‌ی شما وجود ندارد توصیه می‌شود تا در سن 40 سالگی معاینات چشم پزشکی خود را شروع کرده و سپس طبق برنامه‌ی زیر آن را ادامه دهید:

  • در بین 40 تا 54 سالکی هر 2 یا 4 سال به چشم پزشک مراجعه کنید.
  • در 55 تا 64 سالگی باید هر یک تا 3 سال به چشم پزشک مراجعه کرد.
  • بعد از 65 سالگی باید هر یک تا 2 سال یک بار به چشم پزشک مراجعه کرد.

همچنین در افرادی که در خطر ابتلا به بیماری‌های چشمی نظیر آب سیاه، هستند میزان  و شدت این معاینات باید طبق برنامه افزایش پیدا کند.

  • تا قبل از 40 سالگی هر فرد باید هر 2 تا 4 سال یک بار به چشم پزشک مراجعه کند.
  • بین 45 تا 54 سالگی هر 1 تا 3 سال یک بار چشم باید معاینه شود
  • بعد از 55 سالگی باید هر 1 تا 2 سال به چشم پزشک مراجعه کرد.

افرادی که از عینک یا لنز استفاده می‌کنند باید هر سال برای معاینه‌ی چشم خود به چشم پزشک مراجعه کرده. و در خصوص تاریخ و فاصله‌ی هر معاینه با پزشک خود مشورت نمایند. اگر فردی در بینایی خود با مشکلی روبه رو شد باید هرچه سریع‌تر به پزشک مراجعه کند حتی اگر از آخرین معاینه‌ی وی مدت زیادی نگذشته باشد. برای مثال اگر فردی با وجود استفاده از عینک دچار تاری دید شود ممکن است درجه‌ی چشمان وی تغییر کرده و یا این تاری ناشی از مشکل دیگر باشد.

معاینه‌ی دوربینی در کودکان 

کودکان باید در دوره‌ی نوزادی و بعد از آن به طور مرتب در تمامی چکاب‌های سالانه برای بررسی بیماری‌های چشمی و تست بینایی توسط متخصص اطفال و یا چشم پزشک معاینه شوند.همچنین توصیه می‌شود تا کودکانی که به مدرسه می‌روند هر 2 سال یک بار درون مدرسه و یا در برنامه‌های جامع سلامتی که برگزار می‌شود تحت معاینه‌ی چشم قرار گیرند.

 دلایل دوربینی چشم 


دلایل دوربینی چشم

دوربینی زمانی رخ می‌دهد که پرتوهای نور بعد از ورود به چشم به جای درون شبکیه در پشت از آن با هم برخورد می‌کنند. به طور کلی می‌توان گفت کره‌ی چشم افراد دوربین کوچک‌تر از حد معمول است. بسیاری از کودکان با بیماری دوربینی متولد شده و برخی دیگر بعد از تولد به آن دچار می‌شوند.

در چشم دو بخش وجود دارد که تصاویر را متمرکز می‌کند:

•    لایه‌ی نازک و شفافی که در قسمت جلویی چشم قرار گرفته و قرنیه نام دارد.

•    ساختار شفافی که درون چشم قرار گرفته و عدسی نام دارد و برای متمرکز شدن بر روی تصاویر  و بالا بردن وضوح دید تغییر سایز می‌دهد.

در یک چشم سالم هر کدام از این بخش‌ها مانند سطح تیله دارای انحنایی یک دست و بدون اشکال هستند. قرنیه و عدسی با داشتن چنین انحنایی تمامی نور دریافتی چشم را برای داشتن تصویری متمرکز و واضح بر روی شبکیه یعنی در قسمت عقبی چشم منکسر می‌کند.

دور بینی به دلیل عیوب انکساری

در صورتی که عدسی یا قرنیه‌ی چشم به صورت متقارن و یک دست انحنا نداشته باشد پرتوهای نور به خوبی و در نقطه‌ی مناسب انکسار پیدا نمی‌کنند و فرد در بینایی خود دچار مشکل می‌شود. دوربینی یکی از این مشکلات ناشی از عیوب انکساری چشم است.

زمانی که انحنای قرنیه کم و یا کره‌ی چشم کوتاه‌تر از حد معمول باشد فرد دچار دوربینی می‌شود. در این حالت پرتوهای نور به جای این که مستقیماً بر روی شبکیه متمرکز شوند در پشت آن متمرکز شده و باعث می‌شوند تا اشیای نزدیک به صورت تار دیده شوند.

درمان دوربینی با عینک 


درمان دوربینی با عینک

دوربینی را می‌توان با استفاده از عینک و یا لنز و تغییر نحوه‌ی انکسار نور در چشم اصلاح کرد. در صورتی که بعد از معاینه درجه‌ی چشم بیمار با استفاده از عددهای مثبت مانند 2.5+ اعلام شود به این معناست که فرد دچار دوربینی است. با توجه به درجه‌ی چشم فرد باید به طور دائم و یا فقط در هنگام مطالعه، کار با کامپیوتر و یا انجام فعالیت‌هایی که نیازمند کار بر روی اشیایی با فاصله‌ی نزدیک است از عینک یا لنز استفاده کند.

نکات مهم در انتخاب عینک 

در زمان انتخاب عینک برای اصلاح دید ناشی از دوربینی به خصوص در افرادی که درجه دوربینی آن‌ها بالا نیز می‌باشد باید عینکی را انتخاب نمود که از لنزهای ناکروی فوق فشرده ساخته شده. این لنزها در مقایسه با لنزهای عادی نازک‌تر، سبک‌تر، کوچک‌تر و جذاب‌تر هستند. همچنین این لنزها خاصیت بزرگ شدن بیش از اندازه یا به اصطلاح ته استکانی شدن چشم  را که با استفاده از لنزهای معمولی به وجود می‌آید کاهش می‌دهد.

باید بدانید که لنزهای فوق فشرده در مقایسه با لنزهای استاندارد پلاستیکی نور بیشتری را از خود منعکس می‌کنند و باید برای راحتی بیشتر و ظاهری مناسب‌تر لنزهایی را انتخاب نمود که دارای لایه‌ی ضد انعکاس می‌باشند تا از انعکاس بیش از اندازه‌ی لنز جلوگیری کند. در کودکان لنزهای فوق فشرده برای راحتی و مقاومت بیشتر از پلی کربنات سبک ساخته می شود.

همچنین توصیه می‌شود تا کودکان و افرادی که زمان زیادی را در محیط‌های بیرون می‌گذرانند از لنزهای فوتوکرومیک استفاده کنند چرا که این نوع لنزها در هنگام برخورد با نور شدید خورشید به طور خودکار تیره می‌شوند.

درمان دوربینی به روش جراحی 


جراحی‌های انکساری مانند لیزیک و کراتوپلاستی از دیگر راهکارهای درمان دوربینی محسوب می‌شوند و فرد با انجام این جراحی‌ها دیگر نیازی عینک و یا لنزهای طبی ندارد.

همچنین با توجه به تحقیقات انجام شده ممکن است در آینده بتوان از دیگر روش‌های درمانی مانند پروتز قرنیه برای درمان دوربینی استفاده کرد.

عوارض جانبی 

عوارض جانبی

دوربینی ممکن است با مشکلات دیگری نیز همراه باشد از جمله:

  • انحراف چشم: گاهی کودکانی که به دوربینی مبتلا هستند ممکن است دچار انحراف چشم شوند. به خصوص این که گاهی استفاده از عینک‌های مخصوص دوربینی انحراف چشم را تشدید می‌کند.
  • کاهش کیفیت زندگی: اگر دوربینی به خوبی درمان نشود ممکن است بر روی کیفیت زندگی تأثیر بگزارد. چرا که در این حالت فرد ممکن است نتواند وظایف خود را به خوبی انجام داده و به خاطر تاری دید از انجام فعالیت‌های روزانه‌ی خود لذت نبرد. همچنین دوربینی در صورت درمان نشدن ممکن است باعث اختلال در یادگیری کودکان شود.
  • خستگی چشم: افرادی که دچار دوربینی چشم هستند برای تمرکز و دیدن واضح اشیا با مشکل رو به رو شده و این باعث انحراف و خستگی چشم در آن‌ها می‌شود.
  • کاهش ایمنی: افرادی که دچار دوربینی و یا دیگر مشکلات بینایی هستند باید برای حفظ امنیت خود و دیگران از رانندگی کردن و کار با وسایل مکانیکی خودداری کنند.

پیش گیری 

پیش گیری

هیچ‌گاه نمی‌توان از دوربینی چشم جلوگیری کرد اما با انجام اقدامات زیر می‌توان از چشم و بینایی محافظت نمود:

  • چشم‌ها به طور مرتب معاینه شوند: بدون توجه به عالی بودن سطح دید هر فرد باید به طور مرتب به چشم پزشک مراجعه کرده تحت معاینه قرار گیرد.
  • سلامت عمومی بدن بررسی شده و بیماری‌های مزمن کنترل شوند: برخی از بیماری‌ها مانند دیابت و فشار خون در صورت درمان نشدن می‌توانند بر روی بینایی تأثیر بگذارند.
  • علائم بیماری‌های چشمی را بشناسیم: از دست دادن ناگهانی دید یک چشم؛ تاری دید؛ دیدن پرتوهای تور، لکه‌های تیره و یا دیدن رنگین کمان بعد از نگاه کردن به نور از نشانه‌های بیماری‌های چشمی است و هر فرد در صورت تجربه‌ی هر یک از این علائم باید سریعاً به پزشک مراجعه نماید.
  • محافظت از چشم در برابر خورشید: تمامی افراد به خصوص کسانی که ساعات زیادی را در محیط‌های باز می‌گذرانند و یا از دارویی استفاده می‌کنند که حساسیت به اشعه‌ی ماورا بنفش را افزایش می‌دهد باید از عینک‌های آفتابی که از ورود این اشعه به چشم جلوگیری می‌کند استفاده نمایند.
  • داشتن رژیم غذایی سالم: همه‌ی افراد باید از رژیم غذایی سالم و سرشار از میوه و سبزیجات پیروی کنند. داشتن رژیم غذایی سرشار از این مواد برای حفظ سلامت شبکیه‌ی چشم و آرام کردن روند پیشرفت دژنراسیون ماکولا ضروری است. برای داشتن رژیمی سالم باید از غذایی‌هایی که با گیاهانی با برگ‌های تیره پخته شده‌اند و میوه‌های با رنگ‌های روشن و سبزیجاتی نظیر اسفناج؛ کلم، هویج، سیب زمینی شیرین و طالبی استفاده کرد.
  • کشیدن سیگار: کشیدن سیگار تأثیر شدیدی بر روی سلامتی می‌گذارد. نکشیدن سیگار یکی از اصلی‌ترین عوامل برای جلوگیری از دژنراسیون ماکولا محسوب می‌شود.
  • استفاده از عینک مناسب: استفاده از عینک مناسب باعث بهبود دید می‌شود. برای استفاده از عینک مناسب فرد باید به طور مرتب به چشم پزشک مراجه کرده و درجه‌ی چشم خود را بررسی نماید.
  • استفاده از نور مناسب: روشن کردن چراغ و بودن در فضایی روشن کنتراست را افزایش داده و باعث می‌شود تا فرد دید بهتری داشته باشد.

تاری دید ناشی از عیوب انکساری و بررسی تاثیر دیگر مشکلات چشم برآن

تاری دید

تاری دید به کمبود شدت بینایی اشاره‌دارد که منجر به ناتوانی در دیدن دقیق جزئیات می‌شود. تاری دید ممکن‌است ناشی از ناهنجاری‌هایی نظیر نزدیک‌بینی، دوربینی، پیرچشمی یا آستیگماتیسم باشد که می‌توان با لنزهای اصلاح (عینک) بهبود‌یابد و یا ممکن‌است تاری دید نشانه‌ای از وجود یک بیماری چشمی باشد. تاری دید ممکن‌است بسته به عالت آن در یکی از چشمها یا در هر دو چشم رخ‌دهد. همچنین ممکن‌است که تاری دید بینایی نشانه‌ای از بیماری‌های مانند میگرن یا سکته مغزی متعدد باشد که به‌طور مستقیم چشم را درگیرنمی‌کنند. البته گاهی‌اوقات ممکن‌است که در اثر مصرف بعضی از داروها و عوارض ناشی از آنها نیز فرد دچار تاری دید موقت شود.گاهی‌اوقات تاری دید بسته به علت آن با علائم دیگری از جمله سردرد، حساسیت به نور، قرمز و تحریک‌شدن چشم نیز همراه است.

تاری دید فقدان وضوح بینایی

تاری دید فقدان وضوح بینایی است که باعث‌می‌شود اشیاء بصورت نامتمرکز و مبهم ظاهر‌شوند. اغلب دید ابری، که در آن اشیاء مبهم بوده و به رنگ”شیری” دیده‌می‌شوند با تاری دید اشتباه‌گرفته می‌شود. معمولا دید ابری  علائم خاصی از بیماری‌های خاصی همچون آب مروارید است، اما دید تار و ابری هر دو می‌تواند علائمی از یک مشکل جدی چشم باشند. یک چشم پزشک مجرب می‌تواند میزان تاری دید را اندازه گیری‌کند و از طریق معاینه دقیق و کامل چشم، از جمله حساسیت کنتراست فضایی، معاینه با دستگاه اسلیت و چارت بینایی‌سنجی استاندارد اسنلن، علت آن را تعیین‌کند. در صورتی که تاری دید ناگهانی همچنان ادامه‌یابد می‌تواند نشانه‌ای از یک مشکل جدی سلامتی باشد لذا در این شرایط باید بلافاصله به پزشک مراجعه‌کنید.

 دلایل تاری دید کدامند؟ 


دلایل متعددی می‌تواند باعث تاری دید شود که در ادامه به آنها اشاره‌می‌کنیم:

نزدیک‌بینی 

نزدیک‌بینی

تاری دید در یک یا هر دو چشم ممکن‌است نشانه‌ی نزدیک‌بینی، همراه با خارش، خستگی چشم و سردرد باشد. نزدیک‌بینی شایع‌ترین عیب انکساری چشم است و باعث‌ تار دیده‌شدن اشیاء با فاصله دور می‌شود. عینک، لنزهای تماسی و جراحی انکساری مثل جراحی لیزیک و پی‌آر‌کی رایج‌ترین روش‌های اصلاح نزدیک‌بینی هستند.

دوربینی

دوربینی

تاری دید ناشی از دوربینی زمانی اتفاق‌می‌افتد که فرد می‌تواند اشیاء دور را به دقت ببیند اما چشمان وی قادر به شما تمرکز دقیق بر روی اشیاء نزدیک نیست و یا دیدن اشیاء از فاصله نزدیک باعث ایجاد فشار غیرمعمول و خستگی در چشم وی می‌شود. در مواردی که دوربینی شدید باشد حتی ممکن‌است که اشیاء دور نیز کمرنگ دیده‌شوند. دوربینی را نیز می‌توان مانند نزدیک بینی به کمک عینک، لنزهای تماسی و یا جراحی انکساری اصلاح‌کرد.

آستیگماتیسم 

غالبا تاری دید در هر فاصله‌ای نشانه‌ای از آستیگماتیسم است. آستیگماتیسم که معمولا یک نوع خطای انکساری چشم محسوب‌می‌شود بر اثر شکل نامنظم قرنیه‌ چشم به‌وجود‌می‌آید. درآستیگماتیسم چشم صرف نظر از اینکه جسم در چه فاصله‌ای از چشم قراردارد، اشعه‌های نور نمی‌توانند در یک نقطه روی شبیکه چشم متمرکز شوند و دید واضح را فراهم‌کنند. آستیگماتیسم را می‌توان مانند نزدیک‌بینی و دوربینی به کمک عینک، لنزهای تماسی یا جراحی انکساری اصلاح کرد.

پیرچشمی

پیرچشمی

اگر بالای ۴۰ سال سن دارید و کم‌کم احساس‌می‌کنید که در شرایطی همچون خواندن کتاب، روزنامه یا یک تکه کاغذ دچار تاری دید ‌می‌شوید احتمالا این موضعیت ناشی از شروع پیرچشمی باشد که معمولا با بالارفتن سن رخ‌می‌دهد. هرچند ممکن‌است که علائم پیرچشمی (تار دیدن اشیاء در فاصله نزدیک، خستگی چشم به هنگام مطالعه) شبیه به دوربینی چشم باشد اما پیرچشمی کم‌شدن توانایی تمرکز بر روی اشیاء بدلیل سفت‌شدن عدسی‌های داخل چشم است و ربطی به نقص بینایی بر اثر شکل کلی چشم ندارد. عینک‌های چند کانونی یا پروگرسیو، بیفوکال‌ها و عینک‌های مطالعه از جمله راه‌های درمانی‌ رایج برای پیرچشمی هستند. همچنین گزینه‌های جراحی پیرچشمی نیز وجود دارد که شامل جراحی قرنیه، دید تک چشمی یا همان جراحی لیزیک منوویژن و کراتوپلاستی هدایتی می‌باشد. می‌توان جهت اصلاح عیوب انکساری و پیرچشمی، شفافیت و راحتی تمام عینک‌ها را به کمک پوشش ضدانعکاسی (آنتی‌رفیلکتیو) و عدسی‌های فتوکرومیک افزایش‌داد. برای جزئیات بیشتر در این خصوص به چشم پزشک مراجعه‌کنید.

خشکی مزمن چشم 

خشکی مزمن چشم

سندرم خشکی چشم می‌تواند به روشهای متعددی از جمله تاری و اختلال در دید بر روی چشمان فرد تاثیربگذارد. هر چند اشک مصنوعی (قطره‌های روانکاری) می‌تواند کمک‌حال باشد اما ممکن‌است خشکی مزمن چشم  نیاز به داروهای تجویزی یا پلاگ‌های پانکتال داشته‌باشند تا چشم را روان و سالم نگه‌دارند.

بارداری 

بارداری

تاری دید در دوران بارداری امری رایج است و گاهی‌اوقات با  دوبینی چشم (ديالوپي) نیز همراه است. تغییرات هورمونی می‌تواند شکل و ضخامت قرنیه فرد را تغییرداده و باعث تاری دید در وی شود. همچنین خشکی چشمان در زنان باردار رایج است و می‌تواند منجر به تاری دید در این افراد شود. لازم به ذکر است که همواره در دوران بارداری هرگونه اختلال در دید را به پزشک اطلاع‌دهید. هرچند که تاری دید همیشه  یک مشکل جدی نیست اما ممکن‌است که در بعضی از موارد نشان‌دهنده دیابت بارداری یا فشار‌ خون بالا در فرد باشد.

میگرن‌های چشمی یا سردرد میگرنی 

میگرن‌های چشمی یا سردرد میگرنی

هرچند که به‌طور کلی میگرن چشمی و یا سردرد میگرنی غیرجدی و موقتی هستند اما تاری دید، سوسو زدن نور، دیدن هاله‌هایی از نور یا الگوهای زیگزاگ همگی از جمله علائم رایج قبل از شروع آنها هستند.

چیزهای شناور در چشم 

چیزهای شناور در چشم

ممکن‌است که دید فرد بر اثر قرارگرفتن لکه‌های موقت یا شناورهایی در میدان دید وی تارشود. معمولا این شناورها زمانی پدیدارمی‌شوند که تکه‌های بافت، گلبول‌های قرمز یا توده‌های پروتئینی در زجاجیه چشم به وجود ‌آیند. این اجسام با ایجاد سایه روی شبکیه باعث به وجود آمدن شکل‌هایی در دید شما می‌شوند. در حالی که تاری دید بخشی از روند طبیعی پیری است اما دیدن ناگهانی تعداد زیادی از شناورها می‌تواند بر پارگی و یا جداشدن شبکیه چشم دلالت‌داشته ‌باشد. در اینگونه مواقع باید بلافاصله به چشم‌پزشک مراجعه‌کرد.

تاری دید ناشی از جراحی لیزیک 

تاری دید ناشی از جراحی لیزیک

ممکن‌است که فرد پس از انجام جراحی لیزیک و یا هر نوع جراحی انکساری دچار تاری‌دید فوری شود. هرچند که قاعدتا در طی گذشت چند روز این تاری دید رفع‌می‌شود اما گاهی‌اوقات ممکن‌است که این وضعیت تا چندین هفته نیز طول‌بکشد تا فرد مجددا بینایی خود را بصورت کامل بدست‌آورد.

قطره‌های چشم و سایر داورها 

قطره‌های چشم و سایر داورها

برخی از قطره‌های چشم، به‌خصوص قطره‌های چشم پزشکی که حاوی مواد نگهدارنده هستند، می‌توانند باعث تحریک چشم و تاری دید شوند. در بیشتر موارد، این عوارض‌جانبی را می‌توان با اشک مصنوعی، داروهای تجویزی خشکی چشم و یا پلاگ‌های پانکتال کنترل‌کرد. همچنین برخی از داروها مانند قرص‌های آلرژیک نیز می‌توانند باعث بروز عوارض‌جانبی همانند خشکی چشم و تاری دید شوند. ممکن‌است که متخصص اپتومیست یا چشم پزشک درحین معاینه کامل چشم به شما در خصوص عوارض‌جانبی تاری دید ناشی از هر یک از داروهای توضیحاتی‌بدهد.

گذاشتن‌ لنزهای تماسی به‌مدت طولانی 

گذاشتن‌ لنزهای تماسی به‌مدت طولانی

استفاده از لنزهای تماسی یکبارمصرف (و یا هر نوع لنزی) به مدت طولانی‌تر از تجویز پزشک سبب ایجاد پروتئین و سایر آثار مخرب در غشای اشک شما می‌شود تا بر روی لنزها ایجاد شود. این امر می‌تواند دچار تاری دید و افزایش خطر ابتلا به عفونت چشم شود.

ممکن‌است که تاری دید نشانه‌ای از مشکل جدی چشم باشد


ممکن‌است که تاری دید نشانه‌ای از مشکل جدی چشم باشد

  • مشکلات و بیماری‌های چشم: اگر بیش از ۶۰ سال سن‌ دارید و دچار تاری دید ناگهانی هستید ممکن‌است یک سوراخ ماکولا در بخشی از شبکیه چشم یعنی محل تمرکز وجودداشته باشد. همچنین ممکن‌است که تاری دید نشانه ای از شبکیه جدا‌شده، تبخال چشم یا نوریت اپتیک (التهاب عصب بینایی) باشد. برخی از مشکلات و بیماری‌های چشم می‌توانند باعث از بین رفتن دائمی بینایی در فرد شوند لذا مراجعه به چشم‌پزشک جهت تشخیص و درمان سریع از اهمیت بالایی برخوردار است.
  • آب مروارید: تغییرات بینایی مانند تاری دید یا دید ابری و همچنین سوسو زدن و هاله نور از جمله علائم آب مروارید می‌باشد. در صورتی آب مروارید خارج‌نشود در نهایت می‌تواند بقدری رشد کند که ابرهای ناشی از آن جلوی دید را مرز کوری می‌گیرند اما با جایگزین‌کردن آب مروارید با لنزهای مصنوعی، جراحی آب مروارید در بازگرداندن بینایی از دست‌رفته می‌تواند بسیار موفقیت‌آمیز باشد. می‌تواند در خصوص آب‌مروارید منجر به نابینایی بیشتر مطالعه‌کنید.
  • گلوکوم: تار دید یا “دید تونلی” ممکن‌است نشانگر گلوکوم یا آب سیاه باشد. سایر علائم مربوط به این بیماری ممکن‌است شامل کاهش تدریجی یا گاهی ناگهانی میدان دید در فرد همراه با تاری دید در لبه‌های دیدگاه وی باشد. در صورتی که این بیماری تحت‌درمان قرارنگیرد می‌تواند به از دست دادن بینایی و حتی کوری دائمی منجرشود.
  • دژنراسیون وابسته به سن ماکولا : از دست دادن تدریجی و تارشدن دید شامل کج‌شکلی‌هایی مانند دیدن خطوط مستقیم به شکل موجی و یا شکسته می‌تواند از جمله علائم دژنراسیون وابسته به سن ماکولا باشدکه علت اصلی نابینایی در افراد مسن است.
  • رتینوپاتی دیابتی: در صورت ابتلا به دیابت، ممکن‌است تاری ديد ناشی از ابتلا به رتينوپاتی ديابتی باشد. رتینوپاتی دیابتی يک بيماری تهديدکننده‌اي بینایی است که سبب بروز آسیب به شبکيه چشم می‌شود.
  • بیماری های قلبی عروقی و سایر بیماری‌های سیستمیک: تاری دید، اغلب در ارتباط با دوبینی، می‌تواند نشانه‌ای از یک بیماری اصلی همانند خونریزی یا سکته‌ی مغز باشد؛ یا شاید هم نشانه اولیه بیماری مولتیپل اسکلروزیس باشد. اگر دچار تاری ديد یا دوبینی ناگهانی شدید، بلافاصله به پزشک مراجعه‌کنيد.

اگر دچار تاری دید جزئی هستید که هرزگاهی پیش‌می‌آید، این حالت ممکن‌است صرفا ناشی از خستگی، بیش از حد قرارگرفتن در معرض نور خورشید یا فشار به چشم باشد. با این وجود، تغییرات ناگهانی یا مستمر در دید مانند تارشدن دید، دوبینی، دید تونلی، نقاط کور، هاله یا کمرنگ‌شدن نور چشم می‌تواند علائمی از یک بیماری جدی چشم یا سایر مشکلات سلامتی باشد. هرگاه دچار تغییرات ناگهانی در بینایی خود شدید باید همیشه بلافاصله با چشم پزشک تماس‌بگیرید.

بیماری تراخم چشمی: عفونت باکتریال چشم با آسیب به پلک و قرنیه

تراخم، یک عفونت باکتریایی مسری است که پوشش ملتحمه‌ی چشم، قرنیه و پلک‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری غالباً با فقر و نبود بهداشت صحیح در ارتباط است. تراخم توسط باکتری کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد شده و اساساً قابل پیشگیری و درمان است. تراخم، اولین علت عفونی نابینایی در جهان است. تقریباً 80 میلیون نفر در جهان، دارای تراخم فعال می‌باشند. اغلب این افراد کودکان هستند. این بیماری عمدتاً در کشورهای گرمسیری و نیمه گرمسیری فقیر یافت می‌شود. تراخم پلک‌ها و پوشش ملتحمه (پوشش خارجی) چشم را متأثر کرده و معمولاً تا زمان پیشرفت زیاد در بیماری، با ناراحتی کمی همراه است. پوشش ملتحمه‌ی چشم در زمان عفونی شدن، قرمز و تحریک (ملتهب) می‌شود. عفونت‌های مکرر ناشی از باکتری تراخم، شایع بوده و تا زمانی که درمان نشوند، می‌توانند باعث زخم شدن سطح ملتحمه‌ی پلک‌ها شوند. پلک‌ها زخم شده و حاشیه‌ی آنها ممکن است به داخل کشیده شود، که باعث تحریک و درد چشم شده و این روند با زخم شدن قرنیه با مژه‌هایی که به داخل کشیده شده اند (تریشیا)، می‌شود. این اتفاق باعث خراشیده شدن قرنیه می‌شود. زخم شدن قرنیه باعث کاهش یا فقدان کامل بینایی می‌گردد. برای دیدن کامل، لازم است که قرنیه (پنجره‌ی جلویی چشم) شفاف بماند.

تراخم با منشا باکتری

گرچه تراخم توسط باکتری‌های انگلی کوچک ایجاد می‌شود اما سیستم تخلیه‌ی فاضلاب ضعیف، منابع آلوده‌ی آب و کاهش بهداشت فردی و اجتماعی به باکتری اجازه می‌دهند که چشم‌های افرادی که در مناطق بومی زندگی می‌کنند را دچار عفونت و عفونت مجدد کنند. پیشگیری از فقدان بینایی به درمان بی‌درنگ و دقیق به علاوه‌ی آموزش و تمرین بهداشت صحیح به والدین و کودکان، نیاز دارد. تراخم یک بیماری قدیمی بوده و زمانی در سراسر جهان به غیر از مناطق سردتر، شایع بوده است. این بیماری در کشورهای پیشرفته‌تر ریشه‌کن شده است اما در هنوز در تقریباً 55 کشور جهان سوم و در درجه‌ی اول در آفریقا و خاور میانه بومی است. نزدیک به 10 میلیون نفر مبتلا به فقدان قابل توجه بینی نشای از زخم قرنیه‌ به دلیل تراخم می‌باشند. تراخم با تماس مستقیم یا غیر مستقیم با ترشحات پشم، بینی یا گلوی یک فرد مبتلا به تراخم یا به صورت غیر مستقیم توسط مگس‌ها یا دیگر حشراتی که این ترشحات را در پاها یا بدن‌های خود حمل می‌کنند، ایجاد می‌شود. عوامل شایع آن بهداشت ضعیف، منابع غیر بهداشتی آب و حوله‌های مشترک می‌باشد. این بیماری در بچه‌های کوچک (سه تا پنج ساله) که آن را به برادران و خواهران، مادران و هم‌بازیان خود منتقل می‌کنند، بیشتر شایع است. در میان مناطق بومی، انتشار عفونت  به شدت از یک روستا به روستای دیگر متغیر بوده و در خانواده‌ها یا دسته‌های دیگر متمرکز می‌باشد.

تراخم چیست؟


فولیکول تراخم

فولیکول‌های تراخم

تراخم یک عفونت باکتریایی است که چشم‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری مسری بوده و از طریق تماس با ترشحات چشم، پلک و بینی یا گلوی افراد مبتلا منتشر می‌شود. این بیماری همچنین می‌تواند با نگه داشتن اشیاء عفونی مانند دستمال منتقل شود. نخست، تراخم ممکن است باعث ایجاد سوزش و تحریک چشم‌ها یا پلک‌ها شود. سپس احتمالاً تورم پلک‌ها و خارج شدن چرک از چشم‌ها را مشاهده خواهید کرد. تراخم درمان‌نشده می‌تواند به کوری منتهی شود. تراخم، یک علت قابل پیش‌گیری کوری در سراسر جهان می‌باشد. سازمان جهانی بهداشت (WHO) تخمین زده است که 6 میلیون نفر به دلیل تراخم به کوری دچار شده اند. بیشترین تعداد تراخم کور کننده در مناطق فقیر آفریقا رخ می‌دهد. در میان کودکان زیر پنج سال، شیوع عفونت فعال تراخم می‌تواند 60 درصد یا بیشتر باشد. درمان زود هنگام می‌تواند به پیش‌گیری از عوارض تراخم کمک کند.

تراخم ناشی از چیست؟


تراخم به وسیله‌ی زیر نوع‌های خاصی از کِلامیدیا تِراکوماتیس ایجاد می‌شود، یک باکتری که همچنین باعث بیماری‌های آمیزشی، کلامیدیا می‌باشد. تراخم از طریق تماس با ترشحات چشم‌ها یا بینی یک فرد آلوده منتقل می‌شود. دست‌ها، لباس، حوله و حشرات، همگی می‌توانند مسیری برای این انتقال باشند. در کشورهای پیشرفته، مگس eye-seeking نیز وسیله‌ای برای انتقال می‌باشد.

با علائم این بیماری آشنا شوید


علایم بیماری

علائم و نشانه‌های تراخم معمولاً در هر دو چشم بروز کرده و شامل موارد زیر می‌باشد:

  • سوزش و تحریک خفیف چشم و پلک چشم
  • خروج ترشح از چشم شامل مخاط یا چرک
  • تورم پلک
  • حساسیت به نور (نور هراسی)
  • درد چشم

بچه‌های کوچک بخصوص مستعد ابتلا به عفونت می‌باشند. اما این بیماری به آرامی پیشرفت کرده و علائم دردناک‌تر ممکن است تا زمان بزرگسالی پدیدار نشوند. سازمان جهانی بهداشت پنج مرحله را در پیشرفت تراخم شناسایی کرده است:

  • التهاب– فولیکولار. عفونت در این مرحله بی‌خطر است. پنج فولیکول – برآمدگی‌های کوچکی که حاوی لنفوسیت، نوعی گلبول سفید خون، می‌باشند- یا بیشتر، با بزرگ‌نمایی در سطح داخلی پلک بالایی چشم (ملتحمه) قابل مشاهده است.
  • التهاب– شدید. در این مرحله، چشم شما شدیداً عفونی شده و تحریک می‌شود. پلک بالایی چشم در این مرحله ضخیم یا متورم می‌گردد.
  • زخم شدن پلک چشم. عفونت‌های مکرر منجر به زخم شدن پلک داخلی چشم می‌شوند. این زخم‌ها در زمان معاینه با ذره‌بین به صورت خطوط سفید دیده می‌شوند. پلک شما ممکن است تخریب شده یا به داخل کشیده شود (آنتروپیون).
  • مژه‌های فرو رفته در گوشت (تریشیا). زخم شدن پوشش داخلی پلک چشم تا جایی ادامه می‌یابد که مژه‌ها را بد شکل کرده و باعث می‌شود که آنها به درون کشیده شده و بنابراین بر سطح خارجی شفاف چشم (قرنیه) کشیده شده و آن را خراش دهند.
  • ناراحتی قرنیه. قرنیه از التهابی که بیشتر در زیر پلک بالایی مشاهده می‌شود، تأثیر می‌پذیرد. التهاب مداومی که توسط خراش دادن مژه‌های برگشته ایجاد می‌شود، سرانجام به ناراحتی قرنیه می‌انجامد.

تمامی علائم تراخم در پلک بالا نسبت به پلک پایین شدیدتر هستند. با پیشرفت زخم، پلک بالای شما شبیه به یک خط ضخیم خواهد بود. به علاوه، بافت غده‌ای روان‌کننده در پلک‌های شما- که شامل غدد تولید کننده‌ی اشک می‌باشند (غدد اشکی)- نیز ممکن است تحت تأثیر قرار بگیرند. این موضوع می‌تواند به خشکی بیش از حد بیانجامد که به نوبه‌ی خود باعث بدتر شدن مشکل می‌شود.

چه عواملی باعت افزایش احتمال مبتلا شدن به این بیماری می شود؟


عوامل افزایش بیماری

فاکتورهایی که ریسک ابتلا به تراخم را افزایش می‌دهند شامل موارد زیر می‌باشند:

  • فقر. تراخم، نخست بیماری جمعیت خیلی فقیر در کشورهای در حال توسعه است.
  • شرایط زندگی در جمعیت زیاد. افرادی که در تماس نزدیک با هم زندگی می‌کنند، حامل ریسک بالاتری از انتشار عفونت می‌باشند.
  • بهداشت و درمان ضعیف. شرایط بهداشتی و درمانی ضعیف و فقدان بهداشت مانند صورت‌ها یا دست‌های آلوده، به انتشار بیماری کمک می‌کنند.
  • سن. در مناطقی که این بیماری فعال است، شیوع آن در کودکان 4 تا 6 سال بیشتر می‌باشد.
  • جنسیت. در برخی از مناطق، نرخ ابتلای بانوان به این بیماری، دو تا شش برابر بیشتر از آقایان می‌باشد.
  • مگس. افرادی که در مناطقی زندگی می‌کنند که در کنترل جمعیت مگس‌ها دچار مشکل هستند، ممکن است بیشتر در معرض عفونت باشند.
  • عدم وجود توالت. جمعیت‌هایی که به توالت‌های در حال کار – نوعی از توالت‌های جمعی- دسترسی ندارند، دارای برخورد بیشتری با این بیماری می‌باشند.

عوارض


یک قسمت از تراخم که با کلامیدیا تراکوماتیس ایجاد می‌شود به سادگی با تشخیص زود هنگام و استفاده از آنتی بیوتیک درمان می‌گردد. عفونت‌های مکرر یا ثانویه می‌توانند به عوارضی از جمله:

  • زخم شدن قسمت داخلی پلک چشم
  • بد شکلی پلک مانند پلک تا شده به سمت داخل (انتروپیون) یا رشد مژه‌ها درون چشم (تریشیا)
  • زخم یا ناراحتی قرنیه
  • از دست رفتن جزئی یا کامل بینایی منجر شوند.

چه زمان به دکتر مراجعه کنیم و تشخیص این بیماری چگونه توسط پزشک انجام میگیرد؟


مراجعه به دکترچشم

اگر شما یا کودک شما دچار سوزش یا تحریک چشم و یا بروز ترشحات از چشم هستید، بخصوص اگر در منطقه‌ای که تراخم در آن شایع است زندگی می‌کنید یا تازه به آن سفر کرده اید، با پزشک تماس بگیرید. تراخم، یک بیماری مسری است. درمان آن در زودترین زمان ممکن به پیش‌گیری از عفونت‌های بیشتر کمک می‌کند. گرچه آزمایشات باکتری‌شناسی و غیره موجود هستند، اما تراخم معمولاً با معاینه‌ی چشم‌ها و پلک‌های بیمار تشخیص داده می‌شود. به جز موارد نادری که در کشورهای پیشرفته دیده می‌شود، تشخیص معمولاً توسط چشم‌پزشک انجام می‌گیرد. با این حال، در کشورهای جهان سوم، پرسنل جانبی در دیدن آموزش برای انجام این تشخیص بسیار قابل می‌باشند. تراخم را باید از سابقه‌ی بیمار و علائم او مورد بررسی قرار داد. سپس با انجام آزمایشی که می‌تواند به صورت عمومی و بدون کمک تجهیزات دفتری پیچیده انجام شود، این تشخیص تصدیق می‌گردد. اگر تجهیزات در دسترس باشند. میزان بینایی اندازه‌گیری شده و چشم با یک لامپ اسلیت (بیومیکروسکوپ)، که با استفاده از آن تغییرات موجود در پلک‌ها، فیلم اشک، ملتحمه و قرنیه به سادگی قابل مشاهده هستند، بازرسی می‌گردد.

روش های درمان تراخم


روش های درمان

درمان تراخم نسبتاً ساده است. یک دوز تکی خوراکی از آنتی‌بیوتیک، درمان ارجح است، به همراه در دسترس قرار دادن آب سالم و آموزش پاکیزگی ساده. به دلیل تفاوت‌های فرهنگی و فقر گسترده در مناطق بومی، اعمال این سیستم در مقیاس جهانی دشوار می‌باشد. سازمان جهانی بهداشت (WHO) استراتژی ایمن (SAFE) را به صورت زیر توسعه داده است:

S= مراقبت با جراحی

A= آنتی‌بیوتیک‌ها

F= پاکیزگی صورت

E= بهبود محیط

درمان شامل بررسی جوامع برای حضور تراخم در کودکان 1 تا 9 ساله است. اگر بیش از 10% از جمعیت مبتلا به بیماری کلینیکی باشند، کل جامعه با آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود. در مناطق با بیماری کمتر، فقط گروه‌های هدفدار درمان می‌شوند. بسته به میزان شیوع تراخم، درمان هر کسی که ممکن است در تماس با افراد آلوده باشد، ضرورت دارد. درمان واقعی، استفاده‌ی به موقع از قرص‌های آزیتروماسین (زیتروماکس) (که اکنون گزینه‌ی درمان است) یا استفاده‌ی موضعی از پماد تتراساکلین 1% (آکرومیسین) می‌باشد.

عمل جراحی

عمل جراحیزمانی که تراخم تا حد به درون کشیدن مژه‌ها پیشرفت می‌کند، عمل جراحی برای اصلاح آن و پیشگیری از زخم شدن قرنیه توسط مژه‌ها ضروری می‌باشد. انجام این جراحی می‌تواند به پرستاران یا دیگر پرسنل پزشکی آموزش داده شود. اگر زخم قابل توجهی در قرنیه وجود داشته باشد، ممکن است عمل جراحی پیوند قرنیه مورد نیاز باشد، که می‌بایست توسط چشم‌پزشک انجام گیرد.

عمل جراحی چرخش بی لاملار تارسال

در این عمل جراحی، یک برش با ضخامت کامل در میان پلک بالایی و موازی با حاشیه‌ی پلک ایجاد می‌شود. قسمتی از پلک که شامل مژه‌ها است به سمت بیرون چرخانده می‌شود بنابراین مژه‌ها دیگر در تماس با قرنیه نبوده و سپس این ناحیه با بخیه بسته می‌شود. این عمل در حالی انجام می‌شود که پزشک بالای سر بیمار نشسته است. یک پارچه‌ی استریل بر روی صورت بیمار قرار داده می‌شود در حالی که چشم‌ها از طریق یک محفظه‌ی مرکزی قابل مشاهده هستند. در طول این جراحی، مچ‌های جراح باید بر روی پیشانی ثابت شود. برای کمک به این عمل، یک دستیار (برای دست گرفتن لوازم) و یک ست با لوپ بزرگنمایی 2.5 × (برای دید بهتر)، مفید هستند اما ضروری نمی‌باشند.

تثبیت کردن پلک چشم

یک هموستات را در انتهای ناسال پلک بالایی، دقیقاً در کنار پانکتوم اشکی قرار داده و دقیقاً با فشار کافی برای درگیر کردن نخستین مکان فقل کردن، آن را ببندید. نوک هموستات باید فقط 5 میلی متر از حاشیه‌ی پلک ادامه داشته باشد. یک هموستات دیگر را در انتهای تمپورال پلک بالایی قرار دهید، مجدداً به صورتی که بیشتر از 5 میلی متر از حاشیه‌ی پلک بیرون نزند. اگر هموستات‌ها بیشتر زا 5 میلی متر از حاشیه‌ی پلک چشم فاصله داشته باشند، برگرداندن پلک دشوار خواهد بود. نوک هر دو هموستات باید کمی به سمت همدیگر زاویه داده شود. مطمئن شوید که پلک می‌تواند بدون هیچ دشواری برگردانده شود. برای برگرداندن زور وارد نکنید وگرنه پلک ممکن است پاره شود. اگر برگرداندن ساده نیست، جای هموستات‌ها را عوض کنید. هموستات‌ها نباید بیشتر از 15 دقیقه به صورت بسته بر روی پلک قرار گیرند، چرا که باعث توقف جریان خون به پلک شده و ممکن است ایجاد نکروز و زخم کند. اگر از TT یا گیره‌ی Waddell  استفاده شود، هموستات دیگر کاربرد نخواهد داشت. گیره‌ی TT به صورتی قرار داده می‌شود که حاشیه‌ی پلک با شیار روی صفحه همراستا باشد و سپس بخیه زده می‌شود. گیره‌ی Waddell به صورتی قرار داده می‌شود که حاشیه‌ی پلک در بالا قسمت عمودی گیره باشد و سپس بخیه زده می‌شود. صفحه‌ی بین پلک و چشم به ایجاد برش با ضخامت کامل با گیره‌ی دیگر، اجازه می‌دهد.

چگونه از بروز این بیماری جلوگیری کنیم؟


جلوگیری ازبیماریزمانی که بیماری تراخم شما با آنتی‌بیوتیک یا جراحی درمان شد، عفونی شدن دوباره همیشه یک دغدغه خواهد ماند. برای محافظت خود و ایمنی دیگران، مطمئن شوید که اعضای خانواده یا دیگرانی که با آنها زندگی می‌کنید، مراقبت شده و در صورت لزوم درمان شده اند. زمانی که در مناطقی هستید که در آنها تراخم شایع است، در رعایت بهداشت فردی خود تلاش مضاعف داشته باشید، چرا که این کار از عفونت پیشگیری خواهد کرد. تلاش برای رعایت بهداشت صحیح شامل موارد زیر می‌باشد:

  • شستن صورت و شستن دست. تمیز نگه داشتن صورت می‌تواند به شکستن چرخه‌ی عفونت مجدد کمک کند.
  • کنترل مگس‌ها. کاهش جمعیت مگس می‌تواند به حذف منبع اصلی انتقال بیماری کمک کند.
  • مدیریت صحیح زباله. دفع صحیح ضایعات انسانی و حیوانی، می‌تواند به کاهش زمینه‌ی تولید مثل مگس‌ها کمک کند.
  • بهبود دسترسی به آب. داشتن منبع آب تازه در نزدیک خود، می‌تواند به بهبود شرایط بهداشتی کمک کند.

حساسیت چشمی ناشی از عوامل آلرژی زا: درمان با شناخت و کنترل عوامل

چه در حال لذت بردن از هوای تازه بهاری باشید چه در حال گردگیری انباری خانه، مواد آلرژن در تمام روزهای سال آزادانه در گردش هستند. این آلرژن‌ها باعث بروز علائم آلرژی همچون سرفه، عطسه، بینی گرفته یا آبریزش بینی – و چشمان متورم و انواع حساسیت های چشمی می‌شود. آلرژی می‌تواند باعث پف و قرمزی، خارش، آبریزش و ناراحتی شدید چشم‌ها شود. دلیل متورم شدن چشم‌ها … ناشی از این است که چشم‌ها در معرض آلرژن‌های موجود در هوا قرار گرفته‌اند. اساساً اتفاقی که در چشم‌ها می‎‎‌افتد این است که، وقتی آلرژن‌ها به سطح چشم‌ها می‌رسند، می‌توانند خود را در اشک حل کنند. اینگونه به بافت چشم (ملتحمه) می‌رسند و با آنتی بادی‌هایی که به سلول‌های چشم متصل هستند واکنش می‌دهند. این آنتی بادی‌ها باعث می‌شوند بدن هیستامین ترشح کند – که همچنین دلیل گرفتگی بینی به همراه تورم چشم‌ها می‌شود. آلرژن‌هایی که باعث این نوع آسیب‌دیدگی می‌شوند شامل آلرژن‌های محیط باز همچون گرده‌های گل و هاگ‌ها و آلرژن‌های محیط بسته همچون آلرژن‌های سگ و گربه و هاگ‌ها هستند. داروهای بدون نیاز به نسخه می‌توانند برای مدت کوتاهی علائم آلرژی را تسکین دهند. درمان‌های تجویزی می‌توانند باعث درمان کوتاه مدت یا بلند مدت این بیماری شود. قطره چشمی باعث شستشوی چشم شده و لوبریکانت‌های چشمی نیز می‌تواند چشم‌های ملتهب را آرام کرده و به دفع آلرژن‌ها کمک کند. قطره‌های چشمی ضد انعقاد می‌تواند قرمزی چشم‌ها را با محدود کردن رگ‌های خونی در چشم کاهش دهد. این قطرات اندکی چشم را می‌سوزانند و تمام علائم آلرژی را نیز از بین نمی‌برند. علاوه بر این، اثر این قطرات کوتاه مدت است. اگر بیشتر از چند روز از این قطره‌های چشمی استفاده کنید باعث “بازگشت” قرمزی چشم‌ها می‌شود. قطرات چشمی شامل کتوتیفن می‌تواند علائم آلرژی را تا 12 ساعت تسکین دهد. این قطرات باعث بازگشت قرمزی چشم‌ها حتی در صورت استفاده طولانی مدت نخواهند شد.

تشخیص حساسیت های چشمی
حساسیت چشمی هنگامی ایجاد می‌شود که سیستم ایمنی بدن فرد حساس شده و واکنشی بیش از حد نسبت به چیزی که از محیط اطراف وارد بدن می‌شود نشان دهد، که در سایرین هیچ مشکلی ایجاد نمی‌کند. واکنش آلرژیک هنگامی رخ می‌دهد که “چیزی” (که به آن آلرژن می‌گویند) به آنتی بادی‌هایی برخورد کند که به سلول‌های ماستوسيت متصل هستند، این سلول‌ها با ترشح هیستامین و سایر مواد یا ترکیبات شیمیایی به این آلرژن‌ها پاسخ می‌دهند که منجر به نشت مویرگ‌های خونی شده و باعث خارش، قرمزی و آبریزش چشم‌ها می‌شود. علائم حساسیت چشمی با بعضی از بیماری‌های چشمی یکسان است، در نتیجه تشخیص دقیق علت این علائم ضروری است. علائم آلرژی چشم طیف وسیعی دارد از قرمزی نسبتاً آزاردهنده چشم‌ها تا التهاب شدیدی که بینایی فرد را مختل می‌کند. اگر علائم ادامه یافتند و داروهای بدون نیاز به نسخه نیز باعث تسکین علائم نشد، به یک متخصص آلرژی مراجعه کنید، پزشک متخصص با بازبینی سابقه پزشکی و علائم شما و انجام معاینات و آزمایشات مختلف می‌تواند علت حساسیت چشمی را تعیین کند. این آزمایشات می‌تواند شامل معاینه با میکروسکوپ باشد، که رگ‌های متورم خونی روی سطح چشم را نشان می‌دهند. علاوه بر این، پزشک انواع خاصی از گلبول‌های سفید که در نواحی درگیر با آلرژی حاضر می‌شوند را آزمایش می‌کند. برای این منظور کمی ملتحمه (بافت داخلی پلک) چشم خراش داده می‌شود تا پزشک بتواند این گلبول‌ها را ببیند.

آیا چشم ها نیز درگیر آلرژی و حساسیت می شوند؟


آلرژی و حساسیت

وقتی می‌گویید: “من آلرژی دارم” مردم توقع دارند شما تنها عطسه کنید. ولی بینی شما تنها بخشی از بدن نیست که در حمله آلرژی مورد تهاجم قرار می‌گیرد. ممکن است شما چشمانی قرمز، متورم و خارش دار داشته باشید. علل اصلی این آلرژی‌ها — گرده‌های گل، گرد و غبار، شوره بدن حیوانات خانگی، پر و سایر آلرژن‌های خارج و داخل خانه — می‌توانند باعث بروز علائم آلرژی چشم شوند. برای درمان این بیماری، باید عامل بروز آلرژی را شناخته و از علائم آن دوری کنید. قطره‌های چشمی و سایر داروها می‌توانند باعث تسکین علائم شوند.

محرک‌های آلرژی چشم


محرک آلرژی

به آلرژی چشم،”آلرژی آماس ملتحمه” نیز گفته می‌شود. همچون هر واکنش آلرژیک دیگری، این آلرژی نیز به خاطر فعال شدن اشتباه سیستم ایمنی بدن، یعنی مکانیسم دفاع طبیعی بدن، اتفاق می‌افتد. هنگامی که آلرژی دارید، بدن شما به چیزهایی واکنش نشان می‌دهد که در حقیقت، مضر نیستند، همچون گرده گل، گرد و غبار، هاگ یا موی بدن حیوانات. بدن ماده‌ای به نام هیستامین ترشح می‌کند که موجب تورم و التهاب می‌شود. رگ‌های خونی  موجود در چشم‌ها متورم شده و چشم‌ها دچار قرمزی، خارش و آبریزش می‌شوند. ممکن است واکنش آلرژی شما به موارد زیر باشد:

  • گرده‌های گل، گیاه و درختان: واکنش به این مواد شایع‌ترین آلرژی چشم است و به آن آلرژی فصلی چشم گفته می‌شود.
  • گرد و غبار، موی حیوانات و سایر آلرژن‌های موجود در خانه: این نوع آلرژی در تمام طول سال رخ می‌دهد و به آن آلرژی ملتحمه (کنژنکتیویت) مزمن گفته می‌شود.
  • آرایش، عطر یا سایر ترکیبات شیمیایی نیز می‌توانند محرک آلرژی چشم باشند که به آن آلرژی تماسی کنژنکتیویت گفته می‌شود.
  • واکنش آلرژی به لنزهای تماسی که به آن آلرژی کنژنکتیویت پاپیلاریگفته می‌شود و باعث قرمزی و حساسیت چشم می‌شود.

علائمی که باید به آنها توجه کنید 


علایم آلرژی

شاید علائم شما به محض تماس چشم با آلرژن آغاز شود یا شاید تا دو یا چهار روز هیچ علامتی نداشته باشید. علائم آلرژی چشم عبارتند از:

  • قرمزی و حساسیت چشم‌ها
  • خارش
  • اشک یا آبریزش چشمی
  • پلک متورم
  • قرمزی، سوختگی یا درد
  • حساسیت به نور

معمولاً علائم دیگری نیز بروز می‌کنند، همچون گرفتگی یا آبریزش بینی و عطسه.

درمان حساسیت‌های چشمی


برخی از داروهایی که برای درمان آلرژی بینی استفاده می‌شود، می‌تواند برای آلرژی چشم‌ها نیز مصرف شود. برای تسکین سریع علائم، قطره‌های چشمی و قرص‌های بدون نیاز به نسخه می‌توانند موثر باشند.

قرص‌های آنتی هیستامین و قطرات چشمی

آنتی هیستامین

قرص‌های آنتی هیستامین و قطرات چشمی از طریق مهار هیستامین خارش و آبریزش چشم را کنترل می‌کنند. این قرص‌ها عبارتند از: سیتریزین(سیتریزین)، دیفن هیدرامین (بنادریل)، فکسوفنادین (آلگرا) یا لوراتادین (Alavert، کلاریتین) و غیره. برخی از این داروها باعث سرگیجه می‌شوند. قطرات آنتی هیستامین می‌تواند خارش و آبریزش چشم‌ها را از بین ببرد. می‌توانید چند بار در روز از این داروها استفاده کنید، ولی به خاطر داشته باشید که نباید از داروهای بدون نیاز به نسخه بیش از 2 الی 3 روز استفاده کرد. داروهای تجویزی شامل آزلاستین (Optivar)، امداستین دی فومارات (Emadine)، لووکاباستین (لیووستین) و اولوپاتادین (پاتانول) هستند.

این داروها گاهی اوقات با سایر قطره‌های چشمی ترکیب می‌شوند، از جمله بعضی از قطره‌ها که تورم عروق خونی موجود در چشم را کاهش می‌دهند. نباید از این قطره‌ها که به عنوان ضد انعقاد شناخته می‌شوند بیش از چند روز استفاده کرد. همچنین در صورت ابتلا به آب سیاه از این قطره‌ها استفاده نکنید. آنتی‌هیستامین‌های بدون نیاز به نسخه عبارتند از: سیتریزین، آفتالمیک (زرویات) و کتوتیفن فومارات (کلاریتین چشمی).

 انواع قطره‌های چشمی

قطره چشم

برخی از قطره‌ها فقط هنگامی موثرند که پیش از حمله آلرژی مصرف شوند. اثربخشی این قطره‌ها نسبت به آنتی‌‌هیستامین‌ها کندتر ولی بادوام تر است. گاهی اوقات از این قطره‌ها در ترکیب با آنتی‌هیستامین‌ها استفاده می‌شود. این نوع قطره‌ها نیاز به نسخه دارند:

  • قطره چشمی کرومولین  (کرولوم)
  • لودوکسامید (آلومید)
  • ندوکرومیل سدیم (آلوکریل)
  • پمیرولاست پتاسیم (آلاماست)

کتورولاک (آکیولار یا آکیول صفر نوع دیگر قطره چشمی است). این قطره خارش چشم‌ها را در کمتر از یک ساعت کاهش می‌دهد. شاید ابتدا کلی سوزش داشته باشد. قطره‌های چشمی استروئید شامل لوتپرندول (آلرکس و لوتمکس) آلرژی‌های شدید و مزمن چشم را درمان می‌کنند. از این داروها تنها در مدت کوتاهی استفاده می‌شود زیرا عوارض جانبی جدی دارند. اگر علائم شما تسکین نیافت، احتمالاً پزشک واکسن آلرژی برایتان تجویز خواهد کرد. با واکسن آلرژی بدن شما در معرض مقادیر زیادی از آلرژن در طول زمان قرار می‌گیرد و به تدریج به آن عادت خواهد کرد. بسته به علت آلرژی شما، قرص‌های خوراکی یا قطره‌های چشمی که اثراتی شبیه به واکسن آلرژی دارند می‌توانند به جای واکسن استفاده شوند.

نکاتی برای کاهش تورم چشم 


کاهش تورم چشم

به یاد داشته باشید که ما در مورد چشم‌ها، یکی از حساس‌ترین اعضاء بدن، صحبت می‌کنیم، پس حتما پیش از آزمایش هرگونه درمان با پزشک خود مشورت کنید. این نکات را نیز در نظر داشته باشید:

  • صورت خود را بشوئید: شستن صورت یکی از اولین کارهایی است که باید برای مبارزه با چشمان متورم و خارش دار انجام دهید. این کار می‌تواند به از بین بردن آلرژن‌هایی که به پوست و مژه‌های شما چسبیده کمک کند.
  • چشمان خود را آبکشی کنید: در صورت امکان می‌تواند با کمی آب چشمان خود را آبکشی کنید، این کار معمولاً اثربخش است. این کار باعث شسته شدن و دفع آلرژن‌ها از داخل چشم‌ها می‌شود. می‌توانید چشم‌های خود را با آب بشوئید یا یک پارچه نخی خنک و خیس را روی چشمانتان بگذارید.
  • از کمپرس یخ استفاده کنید: گذاشتن کمپرس یخ در اطراف چشم‌ها می‌تواند در کاهش خارش و تورم چشم‌ها موثر باشد. یک حوله یا پارچه نخی را در آب سرد گذاشته و سپس در یخچال قرار دهید. سپس پارچه را روی چشمان خود بگذارید تا تورم آن کاهش یابد. چشمان خود نمالید، هرچقدر هم بخارند. خاراندن چشم‌ها باعث بدتر شدن حساسیت می‌شود.
  • از قطره‌های چشمی ضد آلرژی استفاده کنید: استفاده از قطره‌های چشمی بدون نیاز به نسخه، خارش و تورم ناشی از آلرژی را در چشم‌ها کاهش می‌دهد. از قطره‌های مرطوب کننده چشمی (اشک مصنوعی) برای مرطوب کردن چشم‌های خشک و دفع آلرژن‌ها استفاده کنید. لنزهای تماسی خود را درآورید.
  • از داروهای خوراکی ضدآلرژی یا واکسن آلرژی استفاده کنید: داروهای آلرژی تجویزی یا بدون نیاز به نسخه از جمله آنتی‌هیستامین‌ها می‌توانند باعث تسکین علائم خفیف تر آلرژی مثل چشمان متورم شوند.
  •  در خانه بمانید: شرایط آب و هوایی در آلرژی نقش دارند. یک روز بادی با وجود گرده‌های بسیار زیاد در هوا می‌تواند باعث بروز آلرژی و متورم شدن چشم‌ها شود، زیرا دائماً شما را در معرض آلرژن‌ها قرار می‌دهد. در روزهایی که میزان آلرژن‌ها در خارج از خانه بسیار بالاست داخل خانه بمانید – و فعالیت‌های خارج از خانه خود را در روزهای بارانی یا پس از بارانی انجام دهید که میزان آلرژن‌های موجود در هوا کم است.
  • عینک آفتابی: از عینک آفتابی در بیرون از منزل استفاده کنید. این عینک‌ها مانع از وارد شدن گرده‌ها و سایر آلرژن‌ها به داخل چشم‌های شما می‌شوند.

چه زمانی مراجعه به پزشک ضروری است؟ 


اگر هر کدام از این علائم را داشتید باید بلافاصله با پزشک خود تماس بگیرید:

  • احساس کردن بودن چیزی در چشم
  • درد در چشم
  • تاری دید
  • کاهش وسعت یا قدرت بینایی